บทที่ 18 ตระกูลหวังขอบคุณ
ทันใดนั้น เสียงของหญิงชราคนเดิมจากเมื่อวานก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“สะใภ้สาม แม่ขอร้องเถอะนะ แม่ขอแค่ให้เห็นว่าอี้เป่ายังเด็กและไม่รู้ความ แล้วให้อภัยเขาสักครั้งเถอะ อีกอย่างโก่วตั้นก็ไม่เป็นอะไรแล้ว หมอบอกว่าแค่พักฟื้นให้ดีสักระยะก็พอ อี้เป่ายังเด็กขนาดนี้ ถ้าต้องเข้าโรงพัก ชีวิตทั้งชีวิตก็พังหมดนะ สะใภ้สาม แม่ขอร้องจริง ๆ แม่จะคุกเข่าให้แล้ว ให้อภัยอี้เป่าสักครั้งได้ไหม...”
จากนั้นก็มีเสียงผู้หญิงที่ไม่คุ้นหูดังขึ้นอีกคน
“แม่ของลูกสะใภ้ อย่าคุกเข่าขอร้องลูกสาวฉันเลย ต่อให้ลูกสาวฉันยอมให้อภัย ฉันในฐานะยายก็ไม่มีวันให้อภัย! พูดกันตามตรง เรื่องนี้ก็เป็นความผิดของคุณทั้งนั้น! ถ้าคุณไม่บอกหวังอี้เป่าว่าถ้าไม่มีหลานชายฉัน ลุงของเขาก็จะรับเขาเป็นลูกบุญธรรม เขาจะลงมือทำร้ายหลานชายฉันรุนแรงขนาดนี้ได้ยังไง ทั้งหมดเป็นความผิดของคุณ!”
เสียงทุ้มหนักของผู้ชายดังขึ้น “เสี่ยวหวัง เรื่องนี้คุณคิดยังไง? ถ้าคิดจะเข้าข้างแม่ตัวเอง ก็กลับไปเอาทะเบียนบ้านกับทะเบียนสมรสมา พรุ่งนี้เช้าไปที่สำนักงานเขตแล้วหย่ากัน”
“พ่อครับ ผมไม่หย่าหรอก อี้จวิ้นก็เป็นลูกชายผมเหมือนกัน ผมจะไปเข้าข้างคนที่ทำร้ายเขาได้ยังไง พ่อแม่ไม่ต้องห่วงนะครับ เรื่องนี้ผมจะคิดบัญชีกับพี่ใหญ่ให้ชัดเจน ส่วนหวังอี้เป่าผมจะส่งตัวไปโรงพักแน่นอน!” หวังเชารีบแสดงจุดยืน
ย่าหวังมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ “ลูกสาม อี้เป่าเป็นหลานแท้ ๆ ของแกนะ พวกแกสองคนยังเคยเลี้ยงเขาตั้งครึ่งปี แกจะส่งเขาไปโรงพักได้ยังไง!”
หวังเชามองย่าหวัง แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังและเจ็บปวด