บทที่ 57 เกาเจี้ยนหัวบาดเจ็บสาหัส แต่ไม่มีใครในบ้านไปดูแล
เมื่อได้ยินคำพูดของเกาเจี้ยนเย่ ซูเถียนชะงักมือที่กำลังปิดประตูรั้วไปเล็กน้อย
ในนิยายต้นฉบับ ดูเหมือนเกาเจี้ยนหัวจะกลับบ้านก่อนตรุษจีนประมาณเดือนกว่า ๆ
ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกกว่าสองเดือนกว่าจะถึงตรุษจีน ซูเถียนเดาว่าสองพี่น้องเกาเจี้ยนกั๋วน่าจะได้รับข่าวว่าเกาเจี้ยนหัวบาดเจ็บแล้ว
รออีกครึ่งเดือนกว่า ๆ พอร่างกายของเกาเจี้ยนหัวฟื้นตัวเกือบดีแล้ว เขาก็น่าจะกลับมา
ซูเถียนเดาไม่ผิด ระหว่างทางกลับจากที่ทำงาน เกาเจี้ยนกั๋วบังเอิญเจอเกาเจี้ยนเย่ที่กำลังกลับจากโรงเรียน ทั้งสองจึงกลับบ้านด้วยกัน ทว่าเมื่อมาถึงสำนักงานเขต ก็มีคนเรียกพวกเขาไว้ บอกว่าทางกองทัพโทรมา พี่ชายใหญ่ของเขาถูกยิงระหว่างปฏิบัติภารกิจ
“อะไรนะ!” เฉียนหนีผุดลุกขึ้น คว้าแขนลูกชายคนรองไว้แน่น “พูดให้ชัด ๆ สิ พี่ชายใหญ่ของลูกเป็นอะไร ถูกยิงเหรอ แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหน ยังไม่ตายใช่ไหม!”
เปาไฉเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วน้อย ๆ
เกาซินเหวินก็ขมวดคิ้ว “พูดเหลวไหลอะไร! ลูกคนรอง ตอนนี้พี่ชายใหญ่เป็นยังไงบ้าง คนที่โทรมาบอกหรือเปล่า”
“แม่ อย่าเพิ่งร้อนใจ พี่ใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ แค่ถูกยิงสามนัด นัดหนึ่งเฉียดหัวใจ ตอนนี้ผ่าตัดช่วยชีวิตเสร็จแล้ว แต่ยังไม่ฟื้น ทางกองทัพโทรมา อยากให้คนในครอบครัวไปเยี่ยมสักคน เผื่อพี่ใหญ่ได้ยินเสียงคนในบ้านแล้วจะฟื้นขึ้นมา”
พอรู้ว่าลูกชายคนโตยังไม่ตาย เฉียนหนีก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะพูดต่อว่า “ใกล้สิ้นปีแล้ว ไม่มีใครในบ้านว่างเลย ไม่อย่างนั้นก็ให้สะใภ้ใหญ่...”