เกาเจี้ยนหัวมองลู่เฉินกับซูเถียนแวบหนึ่ง ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย แล้วค่อยหันไปมองแม่ของเขา
เฉียนหนีรีบวางกะละมังไม้ไว้ข้าง ๆ แล้วก้าวเข้าไปถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง “ทำไมหน้าซีดแบบนี้ล่ะ? แผลยังไม่หายดีหรือ? กลับมาทั้งทีทำไมไม่โทรบอกคนที่บ้าน จะได้ให้เจ้ารองกับเจ้าสามไปรับ”
ซูเถียนมองพระเอกตรงหน้าอย่างพินิจ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม คิ้วตาคมเข้มได้รูป จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง ผิวเป็นสีน้ำผึ้งสุขภาพดี ไม่ได้ขาวเหมือนลู่เฉิน มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นทหาร
เกาเจี้ยนหัวเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำ “แผลเกือบหายดีแล้วครับ แค่เส้นประสาทได้รับบาดเจ็บ ต้องค่อย ๆ พักฟื้น ผมเลยกลับมาเลย”
เฉียนหนีรับห่อสัมภาระจากมือลูกชายคนโต “มา เข้าบ้านไปผิงไฟให้อุ่นก่อนนะลูก กินข้าวหรือยัง หิวไหม? แม่ไปต้มบะหมี่ให้สักชาม”
ลู่เฉินเข็นจักรยานด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างจับมือภรรยาไว้ “มองอะไรอยู่? กลับบ้านกันเถอะ”
ซูเถียนพยักหน้า ทั้งคู่เข็นจักรยานเข้าไปในลานบ้าน
แต่พอเข้ามาในลาน ก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากห้องนอนใหญ่ของพวกเขา
ซูเถียนมองลู่เฉินอย่างสงสัย เขาก็ส่ายหน้าเช่นกัน
เธอวางจักรยานไว้ แล้วหิ้วไข่ไก่เดินไปทางห้องนอน “คุณย่า พวกเรากลับมาแล้วค่ะ”
พอเข้าไปในห้อง ก็เห็นอันเฟยกำลังนั่งคุยกับคุณย่าอยู่บนเตียงเตา ทั้งคู่ดูหัวเราะร่าเริงกันไม่น้อย
เมื่อเห็นเธอเข้ามา อันเฟยก็ลุกขึ้น ใบหน้าประดับรอยยิ้มสุภาพอ่อนโยน
“พี่สะใภ้ พวกคุณกลับมาแล้วหรือคะ ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้ว่าพี่ลู่เฉินแต่งงานแล้ว เมื่อคืนเลยไม่ได้เตรียมของขวัญให้พี่สะใภ้ รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง วันนี้ก็เลยเอามาชดเชยค่ะ”