บทที่ 60 จางหงถูสารภาพว่ากำลังคบหากับลูกพี่ลูกน้องของซูเถียน
ภายในห้องเงียบลงชั่วขณะ
ลู่เจียนกับลู่ข่ายหันไปมองพ่อของพวกเขาทันที
ลู่เจิ้งกั๋วไม่ได้ตอบอะไร เซี่ยเหลียนฮวาก็เงียบเช่นกัน กลับเป็นลู่เจียวที่เอ่ยขึ้นก่อนว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ พี่เพิ่งสอบได้ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ไม่ใช่เหรอ เงินเดือนไม่น้อยนี่นา ทำไมยังคิดเล็กคิดน้อยกับเงินแค่นี้อีกล่ะ?”
ซูเถียนยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงไม่รีบร้อน “เงินเดือนก็ส่วนเงินเดือน ใบกู้ยืมก็ส่วนใบกู้ยืม มันคนละเรื่องกัน ตอนเขียนใบกู้ยืมก็เขียนไว้ชัดเจนดำเป็นขาว ฉันแค่มาถามสักคำ จะเกินไปตรงไหน? อีกอย่าง เงินแค่นี้ที่ไหนกัน? เงินสิบกว่าหยวนยังพอให้ครอบครัวสามคนกินอิ่มไปได้ทั้งเดือน บ้านเราร่ำรวยถึงขั้นไหนกัน ถึงได้เรียกเงินแค่นี้? เธอเป็นเจ้าที่ดินหรือทุนนิยมกันแน่?”
ลู่เจียวร้อนใจ “อย่าพูดเหลวไหลนะ!”
ในที่สุดลู่เจิ้งกั๋วก็วางตะเกียบลง “จะร้อนไปทำไม? ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่คืนเสียหน่อย”
“ฉันไม่ได้ร้อนใจ แค่มายืนยันให้แน่ใจเท่านั้นค่ะ” ซูเถียนวางลูกแพร์เปรี้ยวไว้ตรงมุมโต๊ะหน้าประตู “นี่เอามาให้คุณกับคุณน้าเซี่ยลองชิม แล้วเงินของเดือนนี้ คุณจะให้ฉันวันนี้ หรือให้ฉันมาหาอีกครั้งพรุ่งนี้ดีคะ?”
สีหน้าลู่เจิ้งกั๋วหม่นลง—อะไรกัน ถ้าวันนี้เขาไม่ให้เงิน เธอจะมาทวงทุกวันเลยหรือไง?
เซี่ยเหลียนฮวารู้ว่าลู่เจิ้งกั๋วรักหน้าตาตัวเองที่สุด จึงรีบลุกขึ้นไกล่เกลี่ย “ไม่ต้องหรอก ฉันคิดว่าจะกินข้าวเสร็จแล้วค่อยไปหาเธอ เอาเงินไปให้ ไม่คิดว่าเธอจะมาเร็วขนาดนี้ เดี๋ยวฉันไปหยิบเงินมาให้ รอก่อนนะ”