หลังกินขนมปังเสร็จ หวังเซิ่งก็อดไม่ได้ที่จะไปแนบหูฟังอยู่หน้าห้องของหลินตง แต่ห้องเก็บเสียงดีเกินไป เขาจึงไม่ได้ยินอะไรอยู่พักใหญ่ ทำได้เพียงทนสูดกลิ่นหอมของหม้อไฟที่ลอยออกมาจากข้างใน
ขนมปังแค่ก้อนเดียวไม่ทำให้อิ่มได้หรอก
......
“หลินตง! อย่าให้ฉันหาโอกาสได้ก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นฉันฆ่าแกแน่!!!”
หวังเซิ่งกัดฟันกลับบ้านไปด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม
......
หลินตงสูบบุหรี่อย่างสบายใจ อารมณ์สดชื่น
ระดับความสามารถที่ได้รับจากระบบทำให้สมรรถภาพร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นทุกด้าน
อืม...แข็งแกร่งขึ้นทุกด้านจริง ๆ!
หลังเสิ่นหว่านเยว่ล้างตัวเสร็จ หลินตงก็กลับเข้าห้องไปนอนเสียแล้ว เหลือไว้เพียงขยะในบ้านกองหนึ่งกับหม้อไฟบนโต๊ะอาหารที่เหลืออาหารอยู่เพียงนิดเดียว
เสิ่นหว่านเยว่นึกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นแล้วก็อดอยากร้องไห้ไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคลานไปที่โต๊ะอาหาร กินทุกอย่างที่เหลือจนหมด แม้แต่น้ำซุปหม้อไฟที่ในสายตาเธอแทบจะดื่มไม่ได้ ก็ยังซดไปกว่าครึ่ง ในที่สุดจึงรู้สึกอิ่มอย่างที่ไม่ได้สัมผัสมานาน
เมื่อกินอาหารมื้อหนึ่งเสร็จ ความต่อต้านในใจของเสิ่นหว่านเยว่ก็สลายไปกว่าครึ่ง เธอทำตามกฎสาวใช้อย่างเคร่งครัด เริ่มเก็บกวาดบ้าน พอทำความสะอาดจนเรียบร้อยก็ขดตัวนอนหลับอยู่ข้างโซฟา
เธอคิดตกแล้ว
ที่นี่ของหลินตงมีอาหาร แถมยังอบอุ่นเสียด้วย เรียกได้ว่าเป็นสวรรค์บนดิน!