ฤดูร้อนแผดเผา กระทั่งอากาศยังบิดเบี้ยว
ประเทศหลงกั๋ว เมืองเจียงเฉิง
แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว แต่ความร้อนอบอ้าวก็ยังทำให้ผู้คนกระสับกระส่าย
“หลินตง ฉันท้องแล้ว!”
ภายในหมู่บ้านจัดสรร หญิงวัยราว 30 ปีคนหนึ่งสวมชุดนอนสายเดี่ยว สีหน้าหมองคล้ำ ผิวหยาบกร้าน จู่ ๆ ก็พูดกับชายตรงหน้า
ชายคนนั้นรูปร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำเล็กน้อย ใบหน้าดูเป็นคนซื่อตรง สวมเครื่องแบบพนักงานส่งพัสดุของบริษัทเฮยเฟิง เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“อ้อ งั้นก็ยินดีด้วยนะ!” หลินตงงุนงงอยู่บ้าง แต่ก็ยังเลือกแสดงความยินดี
หญิงสาวพลันเดือดดาลขึ้นมา “นี่คุณไม่คิดจะรับผิดชอบเลยหรือไง?”
หลินตงตกใจ “ผมต้องรับผิดชอบอะไร? ผมก็แค่เอาพัสดุไปส่งให้คุณทุกวันแล้วก็กลับ คุณท้องแล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม?”
ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำทันที “ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! เดือนก่อนคุณเอาแชมพูมาส่งให้ฉันขวดหนึ่ง หลังจากฉันสระผม ประจำเดือนก็ไม่มา วันนี้ตรวจเจอว่าท้องแล้วยังจะบอกว่าไม่เกี่ยวกับคุณอีกเหรอ?”
หลินตง: ???
นี่จะเหลวไหลให้มันน้อย ๆ หน่อยได้ไหม?
“ไอ้โง่เอ๊ย!” หลินตงสบถจบก็หันหลังวิ่งหนี รีบขึ้นสกูตเตอร์ไฟฟ้าแล้วเผ่นออกจากหมู่บ้านจัดสรรอย่างทุลักทุเล
หญิงสาววิ่งตามหลังพลางตะโกน “หลินตง อย่าคิดหนีความรับผิดชอบนะ!
ตามธรรมเนียมบ้านเกิดฉัน คุณต้องให้สินสอดฉัน 300,000 หยวน ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งความว่าคุณข่มขืนฉัน!!!”
ชาวหมู่บ้านจัดสรรต่างพากันทำหน้าเหมือนกำลังดูเรื่องสนุก
หลินตงหนีไปไกลลิบกว่าจะถอนหายใจโล่งอก เขาเป็นพนักงานส่งพัสดุ รับผิดชอบส่งของให้หมู่บ้านจัดสรรของหญิงสาวคนนั้น เพราะเธอสั่งของบ่อย ทั้งสองจึงพอจะรู้จักกันอยู่บ้างหลังจากพบกันไปมาหลายครั้ง
ไม่นึกเลยว่าวันนี้จู่ ๆ เธอจะยัดเยียดให้เขารับเป็นพ่อเด็ก เรื่องนี้ทำเอาค่านิยมของเขาพังยับเยินจริง ๆ
หลินตงไม่มีแก่ใจจะไปต่อปากต่อคำกับหญิงสาว เพราะในใจเขากำลังเศร้า
วันนี้เป็นวันที่ผลสอบเข้าปริญญาโทของแฟนสาว... ไม่สิ แฟนเก่าอย่างจ้าวอวี่เฟยประกาศออกมา เขาไม่ได้รับข่าวดี มีเพียงข้อความเย็นชาเป็นชุดส่งมาให้
【หลินตง ฉันสอบผ่านแล้ว มีบางเรื่องที่ควรพูดให้ชัดเจนสักที
เราเลิกกันเถอะ คุณก็น่าจะรู้ว่าเราไม่ใช่คนโลกเดียวกันอีกแล้ว
คุณเป็นแค่คนส่งพัสดุ เงินเดือนเดือนละ 5,000 หยวน ส่วนฉันเป็นนักศึกษาปริญญาโทแล้ว อนาคตข้างหน้าต้องสดใสแน่นอน
ฉันรู้ว่าทำแบบนี้กับคุณมันโหดร้ายไปหน่อย อย่างไรเสีย หลายปีที่ฉันเตรียมสอบเข้าปริญญาโท คุณก็เป็นคนออกเงินเลี้ยงดูฉันมาตลอด แต่ฉันเองก็เสียเวลาวัยสาวไปหลายปีเหมือนกัน เราหายกันแล้ว
ต่อไปอย่าติดต่อกันอีกเลย แค่นี้】
มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าตอนหลินตงอ่านข้อความนี้ เขาเจ็บปวดใจแค่ไหน
ที่เจ็บยิ่งกว่าคือ อีกฝ่ายยังโพสต์ลงโมเมนต์ด้วย
【สุดท้ายก็ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว】
【น่าสงสารจัง ขอคนกอดหน่อย.png】
ครั้งหนึ่ง หลินตงกับจ้าวอวี่เฟยเคยเป็นคู่รักที่ใคร ๆ ในมหาวิทยาลัยต่างอิจฉา ชายหล่อหญิงสวย เป็นคู่ที่ทำให้ผู้คนมากมายอิจฉาตาร้อน
แต่ความสุขอยู่ได้ไม่นาน พ่อแม่ของหลินตงเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุ เขาจึงจำใจต้องออกจากมหาวิทยาลัย แล้วหาเลี้ยงตัวเองด้วยการส่งพัสดุ
แถมยังต้องส่งเสียแฟนสาวที่ตั้งใจจะเรียนต่อปริญญาโทอีกด้วย
อุตส่าห์ประหยัดอดออมจนส่งแฟนสาวสอบผ่านได้ ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะถีบหัวส่งเขาในวินาทีถัดมา
หลินตงนึกอยากรั้งเธอไว้ตามสัญชาตญาณ แต่คิดไปคิดมา สุดท้ายก็ลบข้อความที่กำลังจะส่งทิ้ง
“เธอแบกรับบ้าอะไร ทุกอย่างเป็นฉันต่างหากที่แบก!”
ช่างเถอะ ปล่อยเธอไปตามทาง
เขาขี่รถมาถึงริมแม่น้ำ มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมือง สูบบุหรี่เงียบ ๆ และเศร้าอยู่เงียบ ๆ
ชีวิตแบบนี้ ไม่ใช่ชีวิตที่คนควรต้องทนเลยจริง ๆ!
ในเมืองนี้ตระกูลหลินไม่มีญาติพี่น้องสักเท่าไร หลังพ่อแม่เสียชีวิต แฟนสาวจึงกลายเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเพียงหนึ่งเดียวของเขา
ตอนนี้แฟนสาวก็ถีบเขาทิ้งอย่างไม่ไยดี ชีวิตแบบนี้ เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าจะอยู่ต่อไปอย่างไร
【ติ๊งติ๊ง!】
【ยินดีด้วย โฮสต์ผูกระบบเช็กอินวันสิ้นโลกสำเร็จแล้ว】
【อีก 5 ชั่วโมงทั่วโลกจะมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิลดฮวบ สภาพแวดล้อมในการดำรงชีวิตของมนุษย์จะเลวร้ายลงทุกวัน ระเบียบและกฎเกณฑ์จะค่อย ๆ พังทลาย】
【เพื่อให้โฮสต์มีสิ่งจำเป็นต่อการเอาชีวิตรอด ตั้งแต่เวลา 00:00 น. ของทุกวัน ระบบนี้จะมอบรางวัลเช็กอินหลากหลายชนิดให้โฮสต์ ตัวเลือกประกอบด้วยสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวัน อาวุธและอุปกรณ์ วัสดุและพลังงาน การเสริมสมรรถภาพร่างกาย และอื่น ๆ โฮสต์เลือกเช็กรับรางวัลได้วันละหนึ่งอย่าง】
【รางวัลที่เลือกแล้วทั้งหมดจะถูกเก็บไว้ในมิติระบบ โฮสต์เรียกออกมาได้เพียงใช้ความคิด】
หลินตงยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
นี่มันช่วงสามโวลุ่มร้อนที่สุดของฤดูร้อนนะ เหงื่อฉันยังไม่หยุดไหลเลย แล้วมาบอกว่าคืนนี้จะหิมะตกเนี่ยนะ?
【ติ๊งติ๊ง!】
【ชดเชยรางวัลเช็กอินประจำวันนี้ รายการมีดังนี้:】
【1. อาหารและเครื่องดื่มไม่จำกัด (รวมสุราและน้ำอัดลม)】
【2. ชุดปฐมพยาบาลทางการแพทย์ (รวมอุปกรณ์ทางการแพทย์ทุกชนิดที่มีจำหน่าย มีครบครันทุกอย่าง)】
【3. ปืนพกเดเซิร์ตอีเกิลสีทองหนึ่งกระบอก พร้อมซองกระสุนไม่จำกัด】
【4. สเปรย์จัดแต่งทรงผมหนึ่งกระป๋อง ฉีดปุ๊บ หล่อสะท้านฟ้าปั๊บ】
หลินตงขมวดคิ้ว เล่นจริงขนาดนี้เลยเหรอ?
ในเมื่อเป็นแบบนี้...
ก้าวแรกของการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก ต้องเลือกผ้าอ้อมยี่ห้อเชวี่ยซื่อ... ถุย!
แน่นอนว่าต้องเลือกอาหารสิ! ในวันสิ้นโลก ปัญหาที่สำคัญที่สุดคือการขาดแคลนอาหาร ไม่นึกเลยว่ารางวัลวันแรกจะเป็นอาหาร แถมยังมีไม่จำกัดอีกด้วย
“ฉันเลือกข้อ 1”
ชั่วพริบตา ภาพตรงหน้าก็หายวับไป แทนที่ด้วยความรู้สึกพิศวงบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ คล้ายจิตสำนึกของเขาเชื่อมต่อกับพื้นที่อีกแห่งหนึ่ง
นี่คือมิติระบบงั้นเหรอ?
“อืม... ขออเมริกาโนเย็นใส่น้ำแข็งน้อยแก้วหนึ่ง!”
ปุ!
วินาทีถัดมา กาแฟเย็นฉ่ำแก้วหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือหลินตงอย่างกะทันหัน
“เชี่ย! ของจริงนี่หว่า!” คราวนี้หลินตงเชื่อเรื่องระบบอย่างหมดใจแล้ว
รวมถึงเรื่องวันสิ้นโลกที่ระบบแจ้งเตือนไว้ด้วย
เขากระดกกาแฟเย็นลงคอ ดับความร้อนรุ่มทั้งร่างกายและจิตใจ แววตาของหลินตงค่อย ๆ เปลี่ยนไป
ดี ดีมาก ในเมื่อกฎการเอาชีวิตรอดเปลี่ยนไปแล้ว ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ
ชีวิตบัดซบนี่ ฉันทนมาจนพอแล้ว ถึงเวลาต้องเปลี่ยนวิธีใช้ชีวิตเสียที
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะไม่กินเนื้อวัวแล้ว!!!
“ระบบ เอาเนื้อวัวย่างมาให้ฉันอีกสักสองสามไม้”
หลินตงรีบขึ้นสกูตเตอร์ไฟฟ้า มือหนึ่งบิดคันเร่ง อีกมือหนึ่งถือเนื้อย่าง พุ่งกลับบ้านสุดชีวิต
หมู่บ้านเจียเยวี่ยนถือเป็นหมู่บ้านจัดสรรระดับกลางแห่งหนึ่งในเมืองเจียงเฉิง หลินตงมีบ้านอยู่ที่นี่ เป็นทรัพย์สินชิ้นสุดท้ายที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ก่อนเสียชีวิต
อาคาร 5 หลินตงยืนรอลิฟต์ พลางคิดหาทางเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก กลิ่นเหงื่อเหม็นเปรี้ยวที่ติดตัวมาจากการทำงานหนักตลอดทั้งวันลอยออกมา
“จึ๊ นี่กลิ่นอะไรน่ะ?” เสียงรังเกียจดังขึ้นจากด้านหลัง
หญิงสาวรูปร่างสูงเพรียว อกเป็นอก เอวเป็นเอว หน้าตาสะสวยมากคนหนึ่งสวมชุดทำงานของธนาคาร ถุงน่องตาข่ายคลุมเรียวขาไว้ เธอยกมือปิดจมูก สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
หลินตงหันกลับไปมอง พอเห็นเธอก็อดถอยหลังไปสองก้าวไม่ได้
เสิ่นหว่านเยว่
เสิ่นหว่านเยว่เป็นเพื่อนบ้านของหลินตง
หลินตงอยู่ห้อง 301
เสิ่นหว่านเยว่กับหวังเซิ่ง สามีใหม่ของเธอ อยู่ห้อง 302 ทั้งคู่แต่งงานกันเมื่อเดือนก่อน
ไม่ว่าจะหน้าตาหรือรูปร่าง ต่างก็ได้มาตรฐานถึง 80 คะแนน
เมื่อเห็นเสิ่นหว่านเยว่ มุมปากหลินตงก็ค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คาดเดาไม่ได้
“คะ... คุณยิ้มอะไร?” เสิ่นหว่านเยว่ซ่อนความดูแคลนในใจไว้ไม่มิด
เธอทำงานในธนาคาร ส่วนหวังเซิ่งสามีของเธอเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทแห่งหนึ่ง ทั้งคู่คิดว่าตัวเองเป็นคนชั้นยอดของสังคม ลึก ๆ แล้วจึงดูแคลนคนชั้นล่างอย่างหลินตงที่ทำงานส่งพัสดุ
แต่ต่อหน้าก็ยังต้องทำท่าทางเป็นมิตร
ติ๊ง~
จังหวะนั้นลิฟต์มาพอดี หลินตงเดินเข้าไป ส่วนเสิ่นหว่านเยว่เห็นได้ชัดว่าตั้งใจรอรอบถัดไป
หลินตงยังคงยิ้มเย็น ๆ ก่อนประตูลิฟต์จะปิด เขาก็พูดขึ้นมาว่า “ถ้าหิวเมื่อไรก็แวะมาหาผมได้นะ”
ประตูลิฟต์ปิดลง
เสิ่นหว่านเยว่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนความโกรธจะพลุ่งขึ้นมาจนเต็มอก
เขาคิดว่าเธอเป็นอะไร?
โสเภณีงั้นเหรอ?
ผู้หญิงหากินงั้นเหรอ?
คิดว่าเธอจะไปหาเขาเพื่อแลกกับของกินหรือไง?
จะมาดูถูกกันขนาดนี้ได้ยังไง!!!
“ไอ้คนส่งพัสดุเฮงซวย! เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ? ลงมาเดี๋ยวนี้!!!” เสิ่นหว่านเยว่ตะโกนพลางทุบประตูลิฟต์ อากาศร้อนอบอ้าวทำให้เธอหัวร้อนขึ้นมาในพริบตา
แต่หลินตงขึ้นไปแล้ว