กลับถึงบ้าน หลินตงทิ้งตัวลงบนโซฟา มือหนึ่งถือโคล่าแช่เย็นสองกระป๋อง กระป๋องหนึ่งกรอกเข้าปาก อีกกระป๋องเอียงเล่นไปมา
ในเมื่อเป็นวันสิ้นโลกที่หนาวจัด เดี๋ยวต้องเอาเสื้อขนเป็ดกับผ้าห่มหนา ๆ ออกมาเตรียมไว้ก่อน
ตึง ๆ ๆ!
เสียงเคาะประตูดังรัวและหนักหน่วงขึ้นอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงตะโกนด่าของเสิ่นหว่านเยว่จากด้านนอก
“ไอ้บุรุษไปรษณีย์เวร แกออกมาพูดให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้! เมื่อกี้หมายความว่ายังไง?
ออกมาสิ อย่าหลบอยู่ข้างในแล้วเงียบ ฉันรู้ว่าแกอยู่บ้าน
ไสหัวออกมา!”
หลินตงขมวดคิ้วช้า ๆ เอาอีกแล้วหรือไง?
“หลินตง แกมันไอ้ขยะ ไร้ประโยชน์!
สังคมนี้มีเศษสวะอย่างแกอยู่ได้ยังไง ฉันจะไปแจ้งนิติบุคคลเดี๋ยวนี้ ไม่สิ ฉันจะแจ้งตำรวจ
ถ้ายังไม่ไสหัวออกมาขอโทษ ฉันจะทำให้แกอยู่ในหมู่บ้านนี้ต่อไปไม่ได้!”
แกร๊ก!
ประตูเปิดออก
แต่คนที่เปิดประตูไม่ใช่หลินตง เป็นประตูบ้านของเสิ่นหว่านเยว่เองต่างหาก
หวังเซิ่งเป็นชายหน้าตาสุภาพเรียบร้อย สวมแว่นตา ดูเป็นปัญญาชนเต็มตัว
เขาได้ยินเสียงภรรยาจึงเปิดประตูออกมา
“เกิดอะไรขึ้น เสี่ยวเยว่? ทำไมถึงไปเคาะประตูบ้านหลินตงล่ะ?”
พอเห็นสามีออกมา เสิ่นหว่านเยว่ก็เล่าเรื่องที่หลินตงพูดเมื่อครู่ซ้ำด้วยความโมโห
“สามี ไอ้บุรุษไปรษณีย์เวรนี่มันลวนลามฉัน ฉันจะทำให้มันอยู่ที่นี่ไม่ได้!”
พอได้ยินว่าภรรยาถูกลวนลาม หวังเซิ่งก็เดือดดาลขึ้นมาเหมือนกัน
“แม่งเอ๊ย ไอ้เด็กนี่อยากตายหรือไง? เสี่ยวเยว่ ไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการมันให้...”
ยังพูดไม่ทันจบ หลินตงก็เปิดประตูออกมา
หวังเซิ่งเงยหน้าขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว แต่กลับสบเข้ากับสายตาเย็นเยียบที่เจือโทสะของหลินตง ไฟโกรธในใจพลันดับลงไปกว่าครึ่งทันที
เขาสูงแค่ 170 เซนติเมตร ส่วนหลินตงสูงตั้ง 180 กว่าเซนติเมตร หากต้องลงไม้ลงมือกัน ผลแพ้ชนะก็เห็นชัดอยู่แล้ว
เสิ่นหว่านเยว่กลับไม่รู้จักกลัว ชี้หน้าหลินตงแล้วด่า “ไอ้กระจอก แกอธิบายมาให้ชัดเดี๋ยวนี้ว่าคำพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง ไม่อย่างนั้นวันนี้ฉันไม่จบกับแกแน่!”
หลินตงค่อย ๆ แสยะยิ้ม ไม่พูดสักคำ แล้วก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบุรุษที่แข็งแกร่งและกำยำ เสิ่นหว่านเยว่ก็เผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ รีบหันไปขอความช่วยเหลือจากสามี
หวังเซิ่งกลอกตาไปมา ก่อนจะเผยรอยยิ้มขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“หลินตง กลับมาแล้วเหรอ ทำงานมาทั้งวันคงเหนื่อยสินะ เอ่อ... งั้นก็รีบพักผ่อนเถอะ!”
พูดจบเขาก็รีบดึงภรรยาที่ยังมึนงงกลับเข้าบ้าน แล้วปิดประตู
“ไอ้ขี้ขลาด!” หลินตงหัวเราะเยาะ ไม่คิดจะเอาเรื่องต่อ
กลับถึงบ้าน เสิ่นหว่านเยว่จ้องสามีเขม็ง
“สามี คุณหนีทำไม? ไม่เห็นหรือไงว่าเมื่อกี้มันทำท่ายังไง ทำผิดแล้วยังกล้ามาข่มขู่เราอีก คุณกลัวมันหรือไง?”
หวังเซิ่งส่ายหน้า สีหน้าจริงจังขณะตอบ “ที่รัก คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้กลัว แต่คิดถึงความปลอดภัยของพวกเรา
พวกเราเป็นชนชั้นนำในสังคม ครอบครัวก็อบอุ่นมีความสุข ส่วนขยะชั้นล่างอย่างหลินตงต้องอิจฉาแน่
ถ้าคุณทำให้มันจนตรอก แล้วมันคลุ้มคลั่งมาล้างแค้นพวกเราจะทำยังไง?”
เสิ่นหว่านเยว่ได้ยินแล้วสะดุ้งโหยง ความหวาดหวั่นผุดขึ้นในใจ “ถ้า... ถ้าอย่างนั้นจะทำยังไงดี สามี? เราแจ้งตำรวจจับมันเข้าคุกเถอะ!”
“เป็นไปไม่ได้หรอก” หวังเซิ่งยิ้มขื่น “ยังไงหลินตงก็แค่พูดจาหยาบคายด้วยซ้ำ จะนับว่าเป็นการลวนลามก็ยังไม่ได้ ตำรวจไม่มีทางจับคนเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้
ถ้าคุณทำแบบนั้น มีแต่จะยั่วให้หลินตงโกรธจนถึงขีดสุด ไม่คุ้มกันเลย
ผมว่าอุปนิสัยของหลินตงขี้ขลาด ถ้าไม่บีบมันจนมุม มันก็ไม่กล้าทำอะไรหรอก เรื่องนี้จบแค่นี้ก็พอ
จำไว้เสมอว่าคนมีความสุขควรรู้จักถอย พวกเราเป็นคนมีความสุข เจอเศษสวะแบบนี้ ถอยได้ก็ถอยสักก้าวจะดีกว่า”
เสิ่นหว่านเยว่จ้องเขาอย่างลังเล “จริงเหรอ?”
“จริงสิ!” หวังเซิ่งตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
แต่ในใจเขากลับยังหวาดผวา โชคดีที่หลินตงไม่ใช่อันธพาล ไม่อย่างนั้นเขาคงสู้ไม่ไหว
......
หลินตงเอาผ้าห่มหนา ๆ กับนวมออกมาจนครบ แล้วจึงไปอาบน้ำ จากนั้นปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย นั่งรอวันสิ้นโลกมาเยือนอย่างสบายใจ
ยามค่ำคืน อากาศร้อนระอุพลันมีลมเย็นพัดแทรกเข้ามา หิมะก้อนใหญ่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าอย่างช้า ๆ
จากนั้นหิมะก็เทลงมาอย่างบ้าคลั่ง เพียงครึ่งชั่วโมง อุณหภูมิก็ดิ่งจาก 38 องศาเหลือ 0 องศา และยังลดลงต่อเนื่อง
เที่ยงคืนมาถึง
【ติ๊ด ๆ!】
【รางวัลลงชื่อประจำวันนี้ เลือกได้ดังนี้:】
【1. ชุดชั้นในกันหนาวผลิตจากวัสดุพิเศษ 10,000 ชุด (ทนความหนาวได้ถึง -100 องศา)】
【2. ชุดแบตเตอรี่ไม่จำกัด (มีแบตเตอรี่สำหรับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกชนิดที่วางจำหน่ายในตลาด)】
【3. แฟลชไดรฟ์ 1,000 เทราไบต์ จำนวน 10,000 อัน (บรรจุภาพยนตร์และละครทุกเรื่องบนดาวสีน้ำเงิน รวมถึงหนังโป๊)】
【4. หมากฝรั่งหนึ่งกล่อง กินแล้วหยุดไม่ได้】
หลินตงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลือกข้อ 1
อุณหภูมิลดฮวบเร็วเกินไป ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือทำให้ร่างกายอบอุ่น!
ว่าแต่ระบบกำลังเล่นตลกอยู่หรือไง ทำไมตัวเลือกที่สี่ถึงได้กวนประสาทแบบนี้ติดกันสองวันแล้ว?
เพียงขยับความคิด ชุดชั้นในกันหนาวสีดำชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ เขาลองลูบดู เนื้อผ้าแปลกประหลาดไม่น้อย ทั้งนุ่มสบายเหมือนผ้าฝ้ายและอ่อนนุ่มเหมือนแคชเมียร์
พอสวมเข้าไป หลินตงก็เบิกตากว้าง
“ชุดชั้นในกันหนาวนี่ไม่ใช่แค่กันหนาว แต่ยังสร้างความร้อนได้เองด้วยเหรอ?”
แม้แต่ใบหน้าและมือเท้าที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมา ก็ไม่รู้สึกหนาวเลย อุณหภูมิแทบไม่ต่างจากฤดูใบไม้ผลิ
ปัญหาเรื่องอาหารและความอบอุ่นได้รับการแก้ไขทั้งหมด หลินตงนั่งอย่างสบายใจริมหน้าต่าง มองหิมะปกคลุมเมืองจนขาวโพลน
หิมะตกกลางเดือนมิถุนายน ชาวใต้ตัวเล็กหลายคนวิ่งออกจากบ้านอย่างเริงร่า ทั้งตื่นเต้นและชื่นชมกับหิมะที่จู่ ๆ ก็โปรยปรายลงมา บ้างปั้นตุ๊กตาหิมะ บ้างปาหิมะใส่กัน
ถึงอย่างไร เมืองเจียงเฉิงก็ตั้งอยู่ทางใต้ของประเทศหลงกั๋ว โอกาสที่หิมะจะตกมีน้อยเหลือเกิน
หลายคนตื่นเต้นจนสวมเสื้อขนเป็ดแล้ววิ่งออกไปเล่น
ทันใดนั้น
“อ๊าก!!! นี่มันอะไร?!”
เสียงกรีดร้องดังมาจากชั้นล่าง
หลินตงรีบหันไปมอง รูม่านตาหดเล็กลงอย่างห้ามไม่อยู่
ใต้แสงไฟถนนในหมู่บ้าน จู่ ๆ ใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่งก็มีตุ่มหนองสีเขียวขนาดเท่าไข่ไก่ผุดขึ้นมา
ไม่ใช่แค่ใบหน้า มือ แขน และผิวหนังทุกส่วนที่โผล่พ้นเสื้อผ้าล้วนขึ้นตุ่มหนองเต็มไปหมด ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง
คนรอบข้างพากันถอยหนี มองเขาด้วยความหวาดกลัว
“นี่มันอะไร? ช่วยผมด้วย! ช่วยผมด้วย!” ชายคนนั้นรีบร้องขอความช่วยเหลือจากคนรอบข้าง แต่ไม่ถึงครึ่งนาที ตุ่มหนองบนร่างก็แตกออก ของเหลวหนองน่าขยะแขยงไหลทะลักออกมา
ทันทีที่ของเหลวไหลออกมา ร่างของเขาก็แข็งทื่อขึ้น ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วล้มลงกับพื้น
“อ๊าก!!! มีคนตายแล้ว!!!”
ไม่นาน คนรอบข้างก็แตกตื่นวิ่งหนีกระเจิง ทุกคนถูกภาพตรงหน้าทำเอาตะลึงงัน
แต่เขาไม่ใช่คนเดียว ไม่นานหลายคนก็พบว่าตัวเองมีตุ่มหนองผุดขึ้นตามร่างกาย ชั่วพริบตา หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านก็โกลาหลไปหมด
หลินตงขมวดคิ้ว จ้องมองอย่างละเอียด คนที่มีตุ่มหนองขึ้นเมื่อครู่ต่างก็ออกไปเล่นหิมะข้างนอกทั้งนั้น แปลว่าหิมะนี่มีพิษ แถมยังร้ายแรงมาก
หลังสัมผัสหิมะไม่ถึง 5 นาที ตุ่มก็จะขึ้น และทันทีที่มีตุ่มหนองขึ้น ก็จะตายภายในครึ่งนาที!
ไม่รู้แค่ว่าพิษร้ายในหิมะนี้ติดต่อกันได้หรือเปล่า
“ฮึด... ร้ายกาจชะมัด!” หลินตงสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งอย่างอดไม่ได้
เพียงครู่เดียว ใต้ตึกในหมู่บ้านก็มีศพนอนอยู่กว่าสิบศพแล้ว เสียงร้องครวญครางดังระงม
เสียงโหยหวนดังขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนที่หลับอยู่ทั่วทั้งหมู่บ้านต่างตื่นขึ้นมาเปิดไฟ แล้ววิ่งไปที่ระเบียง เปิดหน้าต่างชี้ไม้ชี้มือใส่คนข้างนอก
บางคนอารมณ์ร้อนถึงขั้นตะโกนด่าลั่น “บ้าไปแล้วหรือไง ดึกดื่นไม่หลับไม่นอน ส่งเสียงดังอะไรกัน?”
แต่พอเห็นศพเกลื่อนพื้นหมู่บ้าน เขาก็ตะลึงงัน
ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็เสียสติ
เพราะเมื่อครู่เขายื่นหัวออกไปโดนเกล็ดหิมะเข้า ตอนนี้ตุ่มหนองก็เริ่มขึ้นตามตัวเช่นกัน
แกร๊ก!
หลินตงหันไปมอง พบว่าห้อง 302 ข้าง ๆ เปิดไฟแล้ว เสิ่นหว่านเยว่เอาผ้าห่มคลุมตัวเดินออกมาที่ระเบียงเพื่อดูสถานการณ์ แต่ยังไม่ทันเปิดหน้าต่าง ก็เห็นหลินตงยืนอยู่ที่ระเบียงเหมือนกัน
ต้องยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้หน้าสดก็ยังสวยสะดุดตา ดวงตาคู่นั้นหยิ่งยโสจนชวนให้คนอยากควักออกมาเสียให้รู้แล้วรู้รอด
“ฮึ ไอ้กระจอก~” พอเห็นหลินตงจ้องตัวเอง เสิ่นหว่านเยว่ก็แค่นเสียง ก่อนปิดไฟแล้วหันกลับเข้าห้อง
เธอไม่รู้เลยว่าการกระทำครั้งนี้ช่วยชีวิตตัวเองไว้