ผู้หญิงพวกนี้บางคนสามีหรือลูกถูกพวกผู้ชายฆ่าตาย บางคนก็เคยถูกพวกนั้นข่มเหง แต่ละคนจึงอัดอั้นแค้นใจ พอได้เฆี่ยนศพก็ลงมืออย่างไม่ปรานี
หลิงเสวี่ยยืนมองผู้หญิงที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่ข้าง ๆ พลางรู้สึกโชคดีอีกครั้งที่ได้พบหลินตง
พอระบายความแค้นจนพอใจ พวกผู้หญิงก็เห็นเสบียงที่กองอยู่ข้าง ๆ ท้องหิวจนร้องโครกคราก จึงอดใจไม่ไหวพุ่งเข้าไปหา
หลิงเสวี่ยเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งออกไปขวางเป็นคนแรก กางแขนทั้งสองข้างกันพวกเธอไว้
“เสบียงพวกนี้เป็นของนายท่าน ห้ามพวกคุณแย่งเด็ดขาด!”
พวกผู้หญิงเห็นหลิงเสวี่ยมีสีหน้าสดใส ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน แถมยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยมา ก็พากันอิจฉาจนแทบคลั่ง
“ทำไมถึงเป็นของพวกคุณล่ะ? ของพวกนี้พวกผู้ชายแย่งไปจากบ้านฉันทั้งนั้น มันเป็นของบ้านฉัน!”
“ใช่ พวกคุณสองคนจะกินของตั้งมากมายขนาดนี้หมดได้ยังไง? ต้องแบ่งให้พวกเราด้วย!”
“แต่งตัวซะเหมือนผู้หญิงขายตัว หน้าด้านจริง ๆ!”
“เอาน่า ฉันว่าอย่าทะเลาะกันเลย พวกเราก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ผู้หญิงไม่ควรรังแกผู้หญิงนะ หนูน้อย ถอยไปหน่อยเถอะ”
หลิงเสวี่ยโมโหจนแทบระเบิด หันไปมองหลินตงเพื่อขอความช่วยเหลือ
นายท่าน ขอปืนให้ฉันหน่อย ฉันจะยิงพวกมันให้ตาย!
พวกนี้เกินไปแล้ว นายท่านช่วยพวกมันไว้แท้ ๆ ยังไม่รู้จักพอ นี่คิดจะแย่งของอีกเหรอ?
หลินตงยิ้ม ก่อนเดินฝ่าฝูงชนไปหยุดหน้าเสบียง แล้วส่งสายตาให้หลิงเสวี่ย เธอก็คุกเข่าลงอย่างว่าง่าย โก่งหลังขึ้นจนกลายเป็นเก้าอี้ให้เขานั่งได้พอดี
ผู้หญิงทุกคนเห็นภาพนั้นแล้วอึ้งไปตาม ๆ กัน แต่ละคนด่าหลิงเสวี่ยในใจว่าไร้ยางอาย