หลินตงพยักหน้า แล้วยื่นปืนอินทรีทะเลทรายสีทองให้เธอ
“จำไว้นะ อย่ายิงโดนคนผิด!”
หลิงเสวี่ยรับปืนมา พลันรู้สึกราวกับกุมความจริงไว้ในมือ เธอยกปืนขึ้นแล้วยิงทันที
ปัง!
ชายคนหนึ่งที่เตรียมลอบโจมตีเสิ่นหว่านเยว่จากด้านหลังล้มลงตรงนั้น
ภาพนี้ทำให้ทุกคนชะงักงันอีกครั้ง
ปืน!!!
พวกเราล้วนเป็นพลเมืองดี ยังติดอยู่ในยุคอาวุธเย็น แล้วนายถือปืนมาแบบนี้มันไม่โกงไปหน่อยหรือไง
“หนีเร็ว!”
คนพวกนั้นขวัญหนีดีฝ่อ พากันกรูไปทางประตู
แต่หลิงเสวี่ยแสดงให้เห็นว่าอะไรคือคนเดียวขวางประตูไว้ ต่อให้คนเป็นหมื่นก็ผ่านไปไม่ได้ เธอยืนขวางทางเข้าแล้วยิงไม่หยุด ใครโผล่มาก็โดนยิงล้ม เสียงปืนดังต่อเนื่อง
ทุกคนในหมู่บ้านเจียเยวี่ยนได้ยินเสียงปืน ต่างพากันตึงเครียดขึ้นมา
“ฉันฟังไม่ผิดแน่ เป็นเสียงปืน แถมยังเป็นปืนพก ใช้กระสุน .357 แม็กนัม!”
“เชี่ย? หูนายทำด้วยอะไร ถึงฟังออกได้ขนาดนั้น?”
“พูดเล่นน่า ฉันเป็นเทพเกมยิงไก่!”
“เงียบก่อน ฟังดูสิว่าเสียงมาจากตึกไหน”
“มาจากทางใต้ แต่ไม่แน่ใจว่าตึกไหน”
“แม่งเอ๊ย! ตกลงเป็นใครกันแน่ที่ยังเล่นปืนอยู่ แบบนี้ยุ่งแล้วสิ!”
สองนาทีต่อมา เสียงปืนก็สงบลง
ในห้อง 302 นอกจากหวังเซิ่งแล้ว คนอื่นตายหมด ไม่ก็ถูกยิงตาย ไม่ก็ถูกเสิ่นหว่านเยว่ทุบจนตายทั้งเป็น ท่อเหล็กยังบิดงอไปหมด
หญิงสาวทั้งสองสบตากัน แววตาวูบไหวด้วยความตื่นเต้นและบ้าคลั่ง
คนหนึ่งมีปืน อีกคนมีพละกำลัง พวกเธอจะสามารถ...
แต่เพียงเหลือบมองหลินตงที่สูบบุหรี่อย่างใจเย็น รัศมีอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเขาก็มากพอจะกดคนให้หมอบราบ ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งหมดจึงถูกข่มลงในพริบตา