ตอนตี 3 จางเซวียนพาคนกว่าสิบคนย่องมาถึงชั้น 3 ของอาคารหมายเลข 5 ในช่องทางหนีไฟยังซ่อนคนไว้อีกเกือบ 100 คน
เห็นได้ชัดว่าหลินตงเป็นที่ชิงชังของผู้คนมากแค่ไหน แทบทุกคนวัยฉกรรจ์ในหมู่บ้านก็พากันมา
“เริ่มงัดประตู!” จางเซวียนโบกมือ ไม่นานก็มีชายฉกรรจ์สองคนถือชะแลงสำหรับงานก่อสร้างลงมืองัดประตู
เอี๊ยด~
เสียงงัดประตูดังมาก เสิ่นหว่านเยว่กับเจียงจู๋ที่หลับอยู่ข้างขาโซฟาสะดุ้งตื่นทันที ส่วนหลิงเสวี่ยที่พิงกำแพงห้องน้ำอยู่ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย
ประตูห้องนอนเปิดออก หลินตงเดินออกมาด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ เขาได้ยินความเคลื่อนไหวตั้งแต่พวกนั้นเข้ามาถึงชั้น 3 แล้ว
“นายท่าน...นี่มันอะไรกันคะ?”
หญิงสาวทั้งสามรีบสวมเสื้อผ้า
หลินตงโบกมือ “ปล่อยสาวใช้หิมะออกมา เตรียมลุย!”
ให้ตายเถอะ ดึกดื่นขนาดนี้ยังกล้ามางัดประตู งั้นก็ฆ่าพวกแกให้หมด!
แกร๊ก!
ในที่สุดประตูก็ทนแรงงัดจากชะแลงไม่ไหว ถูกทำลายจนเปิดออก คนกว่าสิบคนกรูกันเข้ามาทันที
“จัดการมัน!”
ไม่มีใครพูดพร่ำทำเพลง หลายคนล้วงถุงพลาสติกสีดำออกมาจากด้านหลัง แล้วขว้างใส่หลินตง
“นายท่าน ฉันจัดการเอง!” หลิงเสวี่ยเพิ่งหลุดพ้นจากการถูกขัง อยากแสดงฝีมือจนแทบทนไม่ไหว เธอคว้าของที่อยู่ข้างมือขึ้นมา ฟาดไปสองสามทีจนถุงพลาสติกขาดกระจุย
แต่ชั่วพริบตาต่อมา เธอก็ร้องไห้
เกล็ดหิมะปลิวว่อนเต็มฟ้า ห้องแคบ ๆ ไม่มีที่ให้หลบ หิมะจึงปะทะหน้าเธอ หญิงสาวอีกสองคน และหลินตงเต็ม ๆ