ศักราชเซวียนเหอ ปีที่ 4 เดือนกันยายน
แม่ทัพแห่งเหลียวนามกัวเยาฉือ นำกองฉางเชิงจวินยอมจำนนต่อซ่ง พร้อมทั้งสองจวี่คือจั๋ว (ปัจจุบันคือจั๋วโจวแห่งเหอเป่ย) และอี้ (ปัจจุบันคืออี้เซี่ยนแห่งเหอเป่ย)
เหตุการณ์นี้สร้างคลื่นยักษ์ในวงราชการต้าซ่งไปทั้งแผ่นดิน ทุกผู้เชื่อกันว่าบุ่งทองช่องว่าของการกอบกู้แห้นเยียนสิบหกจวี่มาถึงแล้ว ตั้งแต่จักรพรรดิซ่งฮุยจง จนถึงพ่อค้าแม่ขายและไพร่พล ต่างกล่าวขวัญถึงสงครามทางเหนือกันทั่วหน้า!
ส่วนถงกวั่น ภายหลังการลงอาญากล่าวหาจงซือเต้าจนต้องพ้นจากตำแหน่งแล้ว ก็มีบัญชาให้หลิวเหยียนชิ่งยกทัพออกจากสงโจวทันที ข้ามแม่น้ำไป่โกวมุ่งสู่ทิศจั๋วโจว
กองหน้าของทัพใหญ่บัดนี้เดินทัพมาถึงฝั่งใต้แม่น้ำไป่โกวแล้ว กำลังบุกเข้าใกล้แนวรอบนอกของเอี้ยนจิงทีละก้าว
แม้เขาจะเกิดความระแวงต่อหลิวเหยียนชิ่งมาก่อน แต่เกรงว่าได้ติดตามรับใช้มานานปีเช่นนี้ หากปลดออกจากตำแหน่งเสียในคราวเดียว คนใต้บังคับบัญชาย่อมต้องหนาวใจไม่ใช่หรือ
กระนั้นเขาก็ได้ชดเชยแก่หยางจือฉีด้วยเช่นกัน
ประการแรก ความดีความชอบของกองเทียนอู่จวินนั้น เขารายงานขึ้นตรงต่อพระเจ้าแผ่นดินทุกประการ มิได้คล้อยตามธรรมเนียมลับในการแบ่งสรรความชอบกันเลย
ต่อมา เรื่องที่หลิวเจาและพวกลงมือกว้าขวางรวบรวมไพร่พลที่บ้านเกิดนั้น เขาก็รับภาระไว้เช่นกัน
หยางจือฉีเล่าแก่เขาเป็นการส่วนตัวว่า สิ่งนี้คือการเก็บเชื้อไฟไว้ให้กองเทียนอู่จวิน
เขาจึงไม่ขัดข้อง เพราะหยางจือฉีช่วงเวลาที่ผ่านมาเลียวเลียประสาทเขาจนเป็นที่พอพระทัยเหลือเกิน
ผลจึงปรากฏเป็นปรากฏการณ์ที่ชวนให้ขัน เมื่อทัพต้าซ่งทั้งแนวร้องระงมพ่ายแพ้ราบคาบ หยางจือฉีผู้เป็นจื้อฮุยสื่อแห่งกองเทียนอู่จวินกลับไต่เคลื่อนขึ้นไม่หยุด บัดนี้ได้รับแต่งตั้งเป็นเซียงจื้อฮุยสื่อใหญ่แห่งสองกองคือเทียนอู่และเผิ่งรื่อ!
แปลให้เข้าใจง่ายก็คือ หยางจือฉีผู้เป็นจอมทัพกองเทียนอู่จวิน ได้เลื่อนขึ้นเป็นผู้บัญชาการสูงสุดแห่งสองกองเทียนอู่และเผิ่งรื่อ