ดังที่คาดไว้จริง ๆ หลี่เต๋อหมิงเปลี่ยนท่าที ก้าวเข้าใกล้หลิวเจาขึ้นอีกเล็กน้อย แล้วลดเสียงลงเอ่ยว่า
"พอดีเป๊ะในยามนี้เอง หนังสือของถงซังกงที่กราบทูลขอบำเน็ดคุณงามความดีให้ท่านก็ถูกส่งเข้ามาถึงพระหัตถ์ของจักรพรรดิ
เมื่อจักรพรรดิทอดพระเนตรก็ตรัสได้ว่า อ๋อ หลานตระกูลหลิวนี่สร้างความชอบในแดนเหนือมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน อีกทั้งยังเป็นนายทหารของกองทหารรักษาพระองค์ในสังกัดเตี้ยนเฉียนซือของเราอีกด้วย
ครั้นตรวจสอบดูก็พบว่า ทหารรักษาพระองค์แห่งจักรพรรดิอย่างท่านกำลังอยู่บ้านเกิดที่เจียวตง รับหน้าที่กอบเกณฑ์ทหารใหม่ให้ราชสำนักอยู่เช่นนี้เอง!"
หลี่เต๋อหมิงยิ้มจนตาปิดสนิท "ดังนั้นจักรพรรดิจึงตรัสว่า การให้ทหารหัวเมืองกองอื่นไปรบ ไม่อาจวางพระทัยเท่าคนของตนเองเสียเลย
อีกประการ กองเทียนอู่จวินเป็นทหารรักษาพระองค์ของจักรพรรดิ ไม่ต้องห่วงเรื่องผู้บัญชาการจะมีคุณูปการล้นพระเดชจนราชสำนักต้องระแวง
ครั้นเช่นนั้น จักรพรรดิจึงมีรับสั่งให้ท่านเร่งรุดกอบเกณฑ์กองเทียนอู่จวินให้เต็มอัตราโดยเร็ว แล้วนำกำลังเปิดเส้นทางบรรณาการให้ได้ ครั้งนี้กองกำลังของสองจวินเติงโจวกับไล่จวิน ให้ท่านอำนวยการชั่วคราวทั้งหมด!
แต่ถ้าสู้ไม่ได้จริง ให้ยกกำลังเข้าประจำฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจียวสุ่ยทันที ปิดท่าเรือข้ามฟากทั้งหมด ห้ามให้จางว่านเซียนพร้อมพลพรรคแม้ทหารเพียงนายเดียวก้าวเท้าเข้าเจียวตงมาได้เด็ดขาด"
"โดยสรุป พระประสงค์ของจักรพรรดิคือ คาบสมุทรเจียวตงห้ามสูญเสียเป็นอันขาด!"
"ว่าไงนะ?"
หลิวเจาพลั้งปากออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว ดีที่ปฏิกิริยาไวกว่าใคร รีบไอเพื่อกลบเกลื่อน แล้วแสร้งทำท่าทีประหลาดใจจนตัวสั่นไปตาม ๆ กัน
แต่ในใจของหลิวเจานั้นระเบิดวุ่นวายไปหมดแล้ว
นี่มันเจ้ายังไงกันเนี่ย?
ข้ากลับมาชานตงก็เพราะเตรียมจะลุกฮือเป็นโจรภูเขา จะฉวยจังหวะเมื่อยามคับคั่นมาแยกอาณาเขตครองเจียวตงไว้เอง! ทำไมยศมันถึงยิ่งเลื่อนใหญ่ขึ้นทุกทีวะ?