ท่าเรือฮากาตะ ชุมชนชาวถัง!
อากาศเหนืออ่าวฮากาตะล่มุ่งไปด้วยกลิ่นปลาเค็มเน่าของทะเล
ปะปนกับกลิ่นหอมของชาหลงถวนที่โชยมาจากปากถนนชุมชนชาวถังข้าง ๆ กระนั้นก็ยังใช้ชีวิตอยู่บนเกาะญี่ปุ่นโพ้นทะเลแห่งนี้ได้อย่างมีกลิ่นไอชีวิตผู้คนอยู่บ้าง
แค่ดวงอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า ทางเดินหินกรวดของชุมชนชาวถังก็ครึกครื้นขึ้นเสียแล้ว
พ่อค้าคนแคระที่แบ่งคันยกปลาก้มตัวเดินรีบ ๆ ปากพาดพิงเสียงเรียกที่ไม่มีใครขได้ความ
สาวใช้ชาวซินหลาชุดสั้นก็เริ่มออกไปซื้อของให้นายเรือนตามตลาด
ทว่าผู้คนที่พำนักอยู่ในถนนสายนี้ ล้วนเป็นพ่อค้าชาวซ่งที่พูดภาษาถิ่นต่าง ๆ กันไปมากกว่า
นี่คือแหล่งที่พำนักของชาวถังแห่งท่าเรือฮากาตะ คนทั้งมวลต่างเรียกมันว่า ชุมชนชาวถัง
ร่วมร้อยปีมาแล้ว พ่อค้าทะเลจากแคว้นหมิงโจวและฝูเจี้ยนอพยพรากลงที่นี่สืบทอดกันมารุ่นแล้วรุ่นเล่า
สร้างคฤหาสน์ทรงจีนหลังคาโค้งงานช่างประณีต เปิดร้านผ้าไหม ร้านเครื่องเคลือบ และโรงเหล้า อิทธิพลใหญ่โตจนกระทั่งขุนนางท้องถิ่นยังต้องหันไปดูหน้าพ่อค้าชาวซ่งกลุ่มนี้ก่อนที่จะลงมือทำการใด ๆ
ก็เพราะแม้คนเหล่านี้จะเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภ แต่ก็ห้ามลืมว่าในมือของพวกเขามีดาบอยู่ด้วยเช่นกัน!
ยุคนี้ใครที่ค้าขายข้ามทะเล ใครเล่าจะไม่มีกำลังติดอาวุธส่วนตัวสักหน่อย
จางว่านชิงเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนแน่นขนัดเหล่านั้น
นางสวมชุดกระโปรงผูกเสื้อสีขาวราวแสงจันทร์ ทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมสีธรรมดา เหนือเศียรเพียงแต้มปิ่นเงินสีธรรมดาเพียงเส้นเดียว ภาพรวมดูงดงามสะอาดและชาญฉลาด
ข้างกายยังมีสาวน้อยชุดเสื้อผ้าสีเขียวติดตามมาด้วยคือชุนเทา มือทั้งสองถือกล่องอาหารสีดำเงา เดินตามหลังติดกันแน่น ดวงตายังไม่หยุดมองซ้ายขวา ใบหน้าเต็มไปด้วยความระแวง
"คุณหนู ทาส้สาวว่าเราควรกลับไปเถิด"
ชุนเทาลดเสียงลงต่ำ ดึงแขนเสื้อของจางว่านชิงเบา ๆ "ถนนนี้ผู้คนเจือปน ยังมีพวกโรนิงพกดาบด้วย ดูน่ากลัวนัก