เจ้าหมิงเฉิงก้าวข้ามประตูเรือนในเข้ามา สีหน้าเดือดดาลจนเกือบล้นออกมานอกใบหน้า
พ่อบ้านเดินตามหลังมาแอบหายใจแทบไม่กล้า ลอบคิดในใจว่าคุณชายของตนคราวนี้ไปได้รับความอัดอั้นจากที่ใดมาอีก
ในแดนเจียวตงยามนี้ ผู้ใดจะทำให้ผู้ว่าราชการจังหวัดไล่จวินโกรธขนาดนี้ได้ คงไม่มีใครอื่น นอกจากท่านผู้บัญชาการหลิวแห่งเติงโจวนั่นเอง
เจ้าหมิงเฉิงเดินมาถึงห้องโถง ทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ ยกมือกวาดถ้วยชาบนโต๊ะร่วงลงพื้น
เสียง “แตกกระจาย” ดังขึ้น เบ้าเทาแตกเป็นเสี่ยง ๆ เต็มพื้น
“บัดซบ! ช่างบัดซบนัก!”
เขาเอ่ยพลางขบฟันแน่น “หลิวเจา เด็กน้อยนี่แม้นแท้ว่าเห็นแดนเจียวตงเป็นของในถุงของมันเสียแล้ว
กู้คืนเมืองได้ กล้าแต่งตั้งขุนนางเองโดยไม่ปรึกษา กระทั่งสักคำทักทายก็ไม่ส่งมาถึงข้า
ในดวงตาของมันยังเหลือข้าผู้เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดไล่จวินอยู่หรือไม่?
กฎหมายแผ่นดินของราชสำนักยังเหลืออยู่หรือไม่?”
เหล่าสาวใช้ตรงข้างตกใจหดตัวอยู่ชายมุม รีบย่อตัวลงเก็บเศษกระจก แต่ถูกเขาตวาดจนชะงัก “เก็บอะไรกัน! ทั้งหมดไสหัวออกไป!”
เหล่าสาวใช้ตกใจรีบถอยออกไปทั้งหมด
เจ้าหมิงเฉิงยิ่งคิดยิ่งโกรธ
ก่อนหน้านี้หนังสือราชการด่วนจากเมืองต่าง ๆ ล่อล้อมส่งมาหาเขาราวหิมะปลิว แต่เขาไม่มีวิธีใดทำการใดได้ หากทำได้เพียงหมกมุ่นอยู่ในเมืองหลวงของจังหวัดแล้วร้อนรนในใจ
บรรดาเมืองต่าง ๆ ที่เคยทำหนังสือขอความช่วยเหลือ ล้วนต้องตกอยู่ในมือของกลุ่มโจรหมาป่าจากแดนจิน ไม่มีผู้ใดยื่นมือช่วย
จนกระทั่งเขาได้ยินมาว่า กองเทียนอู่จวินภายใต้สังกัดหลิวเจา “ตามล่าโจร” ไปตลอดทาง และ “กู้คืน” เจียวสุ่ย เจาหย่วน ชีเชีย ได้ครบทั้งสามเมือง
ขอให้กู้คืนก็กู้คืนไป ตามหน้าที่แล้ว กู้คืนเมืองได้ก็ควรแจ้งเขาผู้เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดไล่จวินสักคำสิกระมัง?
ผลกลับกัน กองเทียนอู่จวินกลับจัดการคนของตนเองขึ้นเป็นผู้รักษาเมืองชั่วคราวและสมุห์ทะเบียนเสียเอง บริหารราชการของราษฎรไปเสียแล้ว
ยิ่งน่าขุ่นเคืองนัก ความใหญ่โตขนาดนี้ หลิวเจาแม้แต่หนังสือราชการฉบับเดียวก็ไม่ส่งมาถึงเขา เขายังต้องรู้เรื่องจากการฟังชาวบ้านพูดคุยกันตามท้องถนนอีกต่างหาก!