หลิวจิ้งหยวนพยักหน้า แววชื่นชมปรากฏบนใบหน้า "ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ลูกสาวแห่งเตียวเฉาจงจะเข้าใจไวต่อนัก
เมื่อพวกเขาเอากำมะถัน ทองคำ และแร่ทองแดงมากองไว้ที่ท่าเรือ และคนที่ควรมาก็มาครบแล้ว เราจะลงมือ จับทั้งคนทั้งของในคราวเดียว"
เตียวหวั่นชิงสูดลมหนาวเฮือก
นางเป็นบุตรสาวตระกูลพ่อค้าเรือ ชินหูชินตากับเรื่องเข่งฆ่าแย่งชิงกันมานักต่อนัก แต่การลงมือกวาดล้างทั้งเจ้าหน้าที่และตระกูลใหญ่ของท่าเรือฮากาตะในกำมือเดียวแบบนี้ นางเพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก
นี่คือฮากาตะ ท่าเรืออันดับหนึ่งแห่งคิวชู กรมทัพเรือผิงไห่อยู่ไกลข้ามมหาสมุทรขนาดนั้น จะกวาดล้างเมื่อไรก็ได้เลยรึ?
"แล้ว...หลังจากนั้นล่ะพ่อ?"
นางสงบจิตสงบใจลง แล้วถามเสียงเบา "ลุงเตียงคงไม่ยึดฮากาตะไว้ตลอดไปหรอกนะ ถ้าราชสำนักของญี่ปุ่นร้องเรียนไปถึงราชสำนักต้าซ่งแล้ว..."
"ราชสำนักงั้นรึ?"
หลิวจิ้งหยวนหัวเราะก้อง ในเสียงมีริษยาปนอยู่ "ใครจะรู้ล่ะว่าเป็นฝีมือเรา เราลอบเข้าโจมตียามค่ำคืน แล้วออกไปป่าวประกาศภายนอกว่าเป็นฝีมือกองโพกผ้าแดง โจรจราชรข้ามทะเลมาปล้นสะดม ไม่เกี่ยวข้องแม้แต่เส้นผมกับกรมทัพเรือผิงไห่แห่งเมืองเติงโจว
ยังไงราชสำนักต้าซ่งก็ปัดความรับผิดชอบให้สะอาดเงางามอยู่ดี"
เขาพักคำไว้ชั่วครู่ กายเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย มองเตียวหวั่นชิง
"ที่หนูเจอเรื่องนี้ในวันนี้ ก็ถือว่าเป็นบุญวาสนา
บิดาของหนูกับเราก็นับเป็นพี่น้องเก่าแก่กัน
เราจะเปิดใจคุยตรง ๆ เรื่องนี้พอจบลง ที่นี่คงอยู่ต่อไม่ได้แล้ว พวกเจ้ารีบรวบรวมกำมะถัน ทองแดง และทรายทองให้มากที่สุดในไม่กี่วันนี้ สิ่งเหล่านี้เรารับซื้อกันมหาศาล
พอการของเราจบลง ทั้งตระกูลเจ้ากลับเมืองเติงโจวไปกับเรา ย่อมดีกว่าอยู่บนเกาะโสโครกแห่งนี้"
ดวงตาของเตียวหวั่นชิงเปล่งประกายทันที
แท้จริงนางก็ไม่เต็มใจที่จะมาญี่ปุ่นตั้งแต่แรก บัดนี้มีโอกาสได้กลับต้าซ่งอีกครั้ง ย่อมยินดีอย่างยิ่ง