เมื่อหลิวเจาหันตัวเดินตามหลี่ต้าวาและหลี่เสี่ยวฮวาไปยังห้องโถงกลาง ด้านหลังในลานบ้าน ฟางซานเอ๋อร์กำลังรับกระบองเหล็กจากมืออี้โกว พร้อมรอยยิ้มเจตนาร้ายชี้ไปยังส่วนล่างของอวี้เชาอู่ที่ล้มหมดสติอยู่บนพื้น
"พี่อี้โกวครับ เรื่องนี้จะให้พี่ลงมือเอง หรือให้ผมจัดการเองล่ะ?"
อี้โกวส่งสายตาเหลือบมอง แล้วส่งเสียงฮึดฮักในลำคอ "แกจะได้ไหมเลิกยิ้มน่ารำคาญเสียที? กับอีกเรื่อง ใครบอกว่าแกเรียกข้าเป็นพี่ แกอายุมากกว่าข้าเสียอีก"
"เฮฮา เรื่องนั้นมันนับจากน้องเสี่ยวฮวาน่ะพี่!"
ฟางซานเอ๋อร์พูดด้วยสีหน้าประจบประแจง
"บัดซบแกฟางซานเอ๋อร์ กล้าหมายปองน้องสาวข้างนั้นเชียวหรือ!"
อี้โกวไม่รอช้าพุ่งเข้ากดตัวฟางซานเอ๋อร์ทันที ระหว่างที่ทั้งสองตบกันเล่น ฟางซานเอ๋อร์บังเอิญเหยียบเข้าที่ขาที่บาดเจ็บของอวี้เชาอู่
"เอ๊กกก!"
เสียงกรีดร้องเสียงหนึ่งทำให้อวี้เชาอู่รู้สึกตัวขึ้นจากความปวดแทบขาด
"พอแล้ว หยุดเล่นเถอะ จัดการไอ้ตัวดีนี่เสียก่อนเถอะ! อย่าให้ผู้บัญชาการรอนาน!"
"รับทราบ! ท่านเชิญดูให้ดี! ถุย! กล้าหมายปองน้องเสี่ยวฮวาข้างนั้นเชียวหรือ! ตายเถอะ!"
ฟางซานเอ๋อร์สูดลมหายใจลึก แล้วเหวี่ยงกระบองเหล็กลงทันทีตรงเป้า
"เปรี้ยง—!"
เสียงลั่นทุ้มต่ำจับต้องได้ ประสานกับเสียงกรีดร้องระทึกขวัญของอวี้เชาอู่ เสียงนั้นแหลมเฉียดจนไม่น่าเชื่อว่ามนุษย์จะเปล่งออกมาได้
"เอ๊กกกก!"
อวี้เชาอู่ดิ้นทุรนทุรายราวกับปลาตกขอดบนพื้น แหล่งเลือดก้อนใหญ่แผ่ออกมาอย่างรวดเร็ว
เหล่าองครักษ์ที่ยืนอยู่รอบ ๆ ต่างส่งเสียงเป่าปากทำนองชม
"โธ่เว้ย ฟางซานเอ๋อร์ แกลงมือโหดเหลือเกินแล้ว..."
"ท่านผู้บัญชาการไม่ได้สั่งหรือไง ให้ขาดชั่วนิรันดร์ ตัดไปสามข้างเป็นการปิดบัญชี"
"ดีเลยครับ ต่อไปทหารนายอวี้จะเข้าวังก็ไม่ต้องผ่านการขริบเสียแล้ว เข้ารับใช้ข้างพระพักตร์ฮ่องเต้ได้เลย"