โจวหูพูดต่อว่า "นอกจากปะการังต้นนี้ ด้านนอกยังมีหีบสัมภาระอีกหลายหีบ ล้วนเป็นของที่ท่านผู้บัญชาการเตรียมไว้โดยเฉพาะ ให้ท่านนำไปมอบแก่เหล่าขุนนางในราชสำนัก
ฝ่ายท่านอาจารย์ถง ท่านเสนาบดีไชย และท่านหวังฟู่ มีบัญชีของกำนัลแยกไว้ทุกท่าน ระบุไว้ชัดเจนว่าใครได้อะไร ท่านผู้บัญชาการจัดการเรียบร้อยทุกประการ"
หยางจือฉีสูดลมหายใจลึก กลั้นความรู้สึกในใจลงไป แล้วตบไหล่โจวหูเบา ๆ "ดี ดี! ท่านผู้บัญชาการของเจ้ามีน้ำใจจริง
กลับไปบอกท่านเขาว่า เรื่องในเมืองหลวงนี้ มีกระหม่อมดูแล รับรองไม่มีใครลอบกัดหลังท่านได้"
สอบถามเรื่องการป้องกันชายแดนแดนเจียวตงอยู่ครู่หนึ่ง โจวหูและพวกจึงลุกขึ้นกราบลา
หยางจือฉีส่งส่วนตัวถึงประตูกลางบ้าน เหลือบมองตามจนพวกเขาเดินจางหาย จึงหันกลับเข้าโถง
เพิ่งนั่งลงในโถงได้ไม่ทัน พ่อบ้านก็เดินเข้ามา มือถือกระดาษพับหนึ่งแผ่น ก้มตัวรายงานว่า "ท่านท่านเจ้าบ้าน หัวหน้าโจวที่มาเมื่อครู่ ก่อนจากไปได้แอบยัดสิ่งนี้ให้ข้าพเจ้า พร้อมบอกว่าให้ยกมือส่งถึงท่านด้วยตนเอง"
"โอ้?" หยางจือฉีรับกระดาษมากางออก ข้อความลายมือของหลิวเจาโชว์แรงกล้า สมบูรณ์แบบกระชับ เขียนแน่นทั้งหนึ่งหน้า
"ถึงลุงที่เคารพ
อาณาจักรหลิวล่มสลายแล้ว ชนเผ่าจินมีใจคดโกงเยี่ยงหมาป่า มิใช่พวกงามเลย วันนี้ยังวางออกว่าสงฆ์ต้าซ่งก็เพราะแผ่นดินกลางอุดมสมบูรณ์ ปรารถนาจะยึดแห้นเยียนพร้อมทั้งเงินทองและเสบียงไว้ฟูมฟักกำลังก่อน เมื่อวันใดปีกแข็งแกร่งพอ ย่อมกวาดทัพใต้ลงมาอย่างแน่แท้ เปี่ยนจิงคือแนวหน้าที่ต้องเจอก่อนทั้งหมด
ลุงอยู่ในแวดวงทหารมานาน ย่อมรู้ดีถึงฝีมือรบของทหารจิน หากเกิดศึกขึ้นริมชายแดน แคว้นเหอเป่ยย่อมเกิดความปั่นป่วน เปี่ยนจิงคงไม่ใช่ที่อยู่อาศัยอย่างสงบสุขอีกต่อไป
หากลุงมีใจ ขอให้เตรียมการเสียแต่เชิง
หากเชื่อถือหลานน้อยได้ จงหาโอกาสนำป้ากับครอบครัวส่งมายังเติงโจว บัดนี้หลานมีกำลังทหารและอำนาจจริงในมือ พอจะปกป้องครอบครัวให้ปลอดภัยได้อย่างแน่นอน