คำสองคำนั้นเอ่ยออกมา บรรยากาศภายในโรงหลักทันทีที่ราวกับแข็งค้างเป็นหิน
หลิวเจาหมุนศีรษะกลับไปช้า ๆ มองไปยังบิดาผู้นั่งอยู่บนที่ประทับหลัก หลิวจิ้งหมิง
บิดากับบุตรสบตากันเพียงแวบเดียว ต่างมองเห็นรอยยิ้มเยาะและรอยเย้ยในดวงตาของกันและกัน
เช่นนั้นแหละ กำลังห่วงว่าจะหาข้ออ้างลงมือไม่ได้ บัดนี้ก็ดีแล้ว ตระกูลอวี๋กล้ายื่นคอเข้าไปใต้คมดาบเอง ความง่วงมาถึงยังมีคนเอาหมอนมาส่งให้ ช่างฟินเหลือเกิน
หลิวจิ้งหมิงเชยจอกชาขึ้นจิบเบา ๆ แล้วโบกมืออย่างสุขุม “เมื่อฝ่ายตระกูลอวี๋เป็นผู้ลงมือก่อน ก็ให้เจ้าจัดการด้วยตนเองเถิด เกิดเรื่องขึ้นบิดาจะรองรับไว้ให้เอง!”
หลิวเจาโค้งมุมปากขึ้นเป็นเส้นโค้งเยือกเย็น หันกลับไปสั่งฟางซานเอ้อเสียงต่ำ “ไป! นำทางเดี๋ยวนี้! พาข้าไปบ้านอี้โกว!”
จากนั้นเขาหันไปมองหลิวฟูพ่อบ้าน “ลุงหลิว เสด็จรับใช้ไม่ได้… เกรงใจ ไปยังยามาของหมอชื่อดังที่สุดในแถบตะวันตกของเมืองทันที กรุณาไปหมอที่ชำนาญการพร้อมกันด้วย
เอายารักษาแผลชั้นเลิศไปด้วย ไปดูว่าครอบครัวของอี้โกวบาดเจ็บกันหรือไม่!”
“รับทราบ! ท่านชาย!” หลิวฟูไม่กล้าเฉื่อยชา รีบหันหลังวิ่งไปเตรียมรถและตามหมอ
หลิวเจาเหวี่ยงแขนเสื้อยาว พาฟางซานเอ้อก้าวยาว ๆ พุ่งออกจากประตูใหญ่คฤหาสน์ตระกูลหลิว
ตระกูลอวี๋อยากเล่นก็เชิญเล่นด้วยกันให้สนุกสมใจ! ดาบแรกนี้ เอาหัวหมาของพวกเจ้าตระกูลอวี๋มาบวงสังเวียน!
————
ขณะเดียวกัน ณ บ้านของอี้โกว
ลานเล็กที่เคยพังทรุดโทรมบัดนี้กลับกลายเป็นแดนเดือดเลือดาบ
แม้จะเฆี่ยนไล่พวกอันธพาลไปแล้ว แต่บรรยากาศในลานก็ยังคงตึงเครียด
องครักษ์หน้าหยาบกระด้างคนหนึ่งขณะสวมเกราะปู้เหรินเจี๋ยอันหนักอึ้ง ตะโกนเรียกอี้โกวที่กำลังเดินไปมาหน้าประตูศาลา “หัวหน้า! เดินวนไปมาทำอะไร! เมื่อครู่พวกไอ้ตัวดีเหล่านั้นหนีไปยังพูดว่าจะหาคนมาล้างแค้น พวกเราสวมเกราะไว้ก่อนเถิด