สำนักงานเมืองไล่หยาง
เจ้าเมืองซ่งเฉิงเจี้ยนกำลังซุกอยู่ในผ้าห่มละเมอฝันดี ก็ถูกเสียงเคาะประตูรัวกระชากจนสะดุ้งตื่น
"ท่านเจ้าเมือง! ท่านเจ้าเมือง หายนะแล้ว!"
ซ่งเฉิงเจี้ยนตกใจจนขนลุกซู่ ยังไม่ทันได้โมโห ก็เห็นหัวหน้ามือปราบคนหนึ่งพุ่งทยานเข้ามาในห้องเสียเต็ก
"ตื่นตูมอะไร! ฟ้าจะถล่มกันหรือ!" ซ่งเฉิงเจี้ยนสวมเสื้อชั้นในไปพลางก็ตำหนิเสียงดัง
"ท่านเจ้าเมือง... คราวนี้ฟ้าถล่มของจริง!"
หัวหน้ามือปราบหอบหายใจ พูดเสียสั่นว่า "เมื่อครู่พี่น้องลาดตระเวนรายงานมาว่า... ว่าพวกโจรเขาจิงฉีได้ลงเขาแล้ว! บัดนี้เข้าเมืองมาแล้วด้วย!"
"อะไรนะ!"
รองเท้าในมือซ่งเฉิงเจี้ยนตกลงพื้น "เพี๊ยะ" ทั้งตัวมัวแต่อ้ำอึ้ง
"พวกโจรเขาจิงฉี? ทำไมถึงเข้าเมืองได้! ทหารรักษาเมืองหายไปไหนกันหมด!"
"หายนะท่านเจ้าเมือง! พวกมันดูท่าเหมือนมุ่งตรงไปยังตระกูลอวี้! แถม... แถมได้ยินมาว่ามากันมิใช่น้อย!"
ซ่งเฉิงเจี้ยนได้ฟังดังนั้น แม่งจริง ตระกูลอวี้นี่มันกำลังเล่นอะไรกันแน่ กล้าเปิดประตูรับพวกโจรภูเขาเข้าเมือง!
หรือเพราะเรื่องที่อวี้เชาอู่ถูกตีวันนี้?
ตระกูลอวี้เลยดึงพวกโจรเข้ามาเพื่อระบายความแค้นแทน? ยวีจงเสี่ยนเฒ่าเต่าตัวนี้กำลังจะเอาฟ้าเจาะเป็นรูไปวัน ๆ!
ช่างมัน บัดนี้ชีวิตของกระหม่อมสำคัญที่สุด!
"เร็ว! เรียกมือปราบและบ่าวสำนักงานมาทั้งหมด! รักษาประตูสำนักงานเมืองให้มั่น!"
เรื่องที่ยวีจงเสี่ยนส่งสายตาหวานชื่นกับพวกโจรมาแต่ก่อนนั้นยังพอปลงได้ แต่บัดนี้ยังกล้าเปิดประตูรับโจรเข้าเมือง เหลืออภิชาใหญ่เกินไปแล้ว คิดว่ากระหม่อมกลั่นแกล้งง่ายนักหรือ?
ซ่งเฉิงเจี้ยนรีบเรียกหัวหน้ามือปราบที่อยู่ข้างกาย เอ่ยเสียงต่ำว่า "เจ้าไปที่คฤหาสน์หลิวด้วยตนเอง พบมหาดเล็กใหญ่แห่งตระกูลหลิว บอกว่ากระหม่อมขอร้องให้เขายกทหารเข้าเมืองปราบโจร! ไปเดี๋ยวนี้!"