"จางว่านเซียนพ่ายแพ้ย่อยยับ! ตายเจ็บล้มตายหลายหมื่นคน ที่เหลือต่างหนีรอดไปทางยันโจว! ฮันซื่อจงนำทหารม้าตามล่าอยู่ข้างหลัง!" คนสืบข่าวรายงานด้วยเสียงรี่
"ไอ้โง่เขลา!" จางชุนชกหมัดลงบนเสาไม้ประตูเต็นท์อย่างแรง ใบหน้าเคร่งเร้นราวผิวน้ำ "หลิวอี้เตือนมันมาแต่ไก่ว่า ฉีโจวเป็นเมืองสำคัญแห่งจิงตงหลู่ ทหารหลวงตั้งกำลังรักษาหนาแน่น ห้ามเอามือไปแตะ!
มันไม่ฟัง บังอาจจะยกไปตีฉีโจว คิดว่าตีได้แล้วจะได้ชื่อเสียงโด่งดังทั่วจิงตง บัดนี้ก็เห็นผลแล้วช่างมัน!"
ทั้งหลิวอี้และจางชู่เอ๋อร์ในเต็นท์ล้วงลุกขึ้นยืน สีหน้าหนักอึ้ง
ทุกคนล่วงรู้ดีว่าการที่จางว่านเซียนพ่ายแพ้ครั้งนี้ ย่อมก่อปัญหาใหญ่หลวง
เมื่อก่อนกองทัพหลายแสนของจางว่านเซียนยืนเป็นโล่อยู่ด้านหน้า ความสนใจของทหารหลวงตกอยู่ที่เขาทั้งหมด กองโพกผ้าแดงถึงได้ซุกซ่อนขยายกำลังทางตะวันออกอย่างเงียบเชียบ
บัดนี้จางว่านเซียนพ่ายแล้ว ทหารหลวงว่างมือเป็นเสรี เป้าหมายต่อไปย่อมหมายถึงพวกเขาแน่นอน
"พี่จาง บัดนี้จะทำอย่างไรดี?" จางชู่เอ๋อร์เอ่ยเสียงหนัก "ไอ้ฮันซื่อจงนั่นเป็นฝีมือเข้มข้น รบขวัญเดียวไม่แคระชีวิต ถ้ามันนำทหารหลวงยกมา ด้วยกำลังของพวกเราเพียงเท่านี้ คงต้านไหว"
หลิวอี้เสริมว่า "ใช่แล้วท่านแม่ทัพ พวกเรามีทหารหนึ่งแสน แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นชาวนาที่เพิ่งวางจอบไม่นาน แม้ฝึกตามวิธีของท่านท่านชายมาก็จริง แต่ไม่เคยผ่านสงครามมาก่อน หากลงมือปะทะแตะหน้ากับกองทัพประจำการของฮันซื่อจงจริง ย่อมเสียเปรียบแน่"
จางชุนโบกมือ ให้ทั้งสองอย่าร้อนใจ
ท่านเดินไปยังแผนที่ทรายกลางเต็นท์ จ้องมองภูมิประเทศบนนั้น คิ้วขมวดแน่น ในใจคำนวณอย่างรวดเร็ว
ฮันซื่อจงกับหลิวเกอ รวมกันราวสามหมื่นทหารหลวง ล้วนสังกัดกองทัพตะวันตกโดยกำเนิด ชำนาญการรบ