“ชอบมากเลยเหรอ? ฉันยังมีอีกสองผืน แบ่งให้เธอก่อนได้ผืนหนึ่งนะ แต่ราคาค่อนข้างแพง เพื่อนฉันซื้อมาได้ผืนละ 1 หยวน ฉันไม่บวกเพิ่มหรอก แต่ต่อไปเวลาฉันมาซื้อของ ขอให้เธอช่วยดูแลได้ไหม” จากนั้นเธอก็ลดเสียงลงแล้วพูดต่อ “คนอื่นดูดุ ๆ กันทั้งนั้น ฉันว่าหน้าตาเธอดูใจดีที่สุดแล้ว”
“ได้สิ ไม่มีปัญหา คราวหน้ามาก็แวะมาหาฉันได้เลย อ้อ ฉันชื่อเหยา ลี่ลี่นะ”
“พี่ลี่ลี่ ฉันชื่อซูชิงหว่าน เป็นปัญญาชนเยาวชนที่ลงชนบท นี่ลูกพี่ลูกน้องฉัน ถังเสี่ยวเทียน เขาก็เป็นปัญญาชนเยาวชนที่ลงชนบทเหมือนกัน”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ สหายเหยา”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ สหายถัง”
ซูชิงหว่านถึงกับงงกับวิธีทักทายอย่างเป็นทางการนี้ เอาเถอะ คนยุค 70 ก็คงเป็นแบบนี้แหละ
ซูชิงหว่านหยิบผ้าพันคอสองผืนในกระเป๋าออกมา ยื่นให้เธอ “ลองดูสิว่าชอบสีหรือลายไหน เลือกผืนที่ชอบได้เลย”
“ว้าว สวยมากเลยนะเนี่ย” เหยาลี่ลี่พลันอยากได้ทั้งสองผืน แต่ก็รู้ว่าตัวเองจะโลภแบบนั้นไม่ได้
ซูชิงหว่านมั่นใจอยู่แล้วว่าใคร ๆ ก็ต้องชอบผ้าพันคอของเธอ ลายนี้ยังสวยกว่าผืนที่เธอพันอยู่รอบคอเสียอีก
เห็นเหยาลี่ลี่ลังเลเลือกไม่ถูก เธอก็เข้าใจความคิดของอีกฝ่าย “พี่ลี่ลี่ ถ้าชอบทั้งสองผืน ฉันแบ่งให้พี่ทั้งคู่เลยก็ได้ ถือว่าเราเป็นเพื่อนกัน คราวหน้าฉันค่อยให้เพื่อนเอามาให้อีก”