เมื่อมาถึงหน้าบ้านหัวหน้ากองผลิต พวกเธอก็ผลักประตูเข้าไปแล้วปิดทันที ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวคงมีคนมามุงดูไม่น้อย
เวลานั้นเอง เสียงโกรธเกรี้ยวของหลินชิวเยว่ซึ่งเหมือนเก็บกดมานานก็พลันระเบิดออกมา «หวังอ้ายเสียเอ๊ย เธอพูดมาสิ หลายปีมานี้เธอเอาของกลับบ้านไปตั้งเท่าไรแล้ว หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงครั้งก่อน เนื้อหมูป่าที่จิ่งชวนล่ามาได้ ส่วนที่แบ่งให้บ้านเรา เธอก็เอากลับไปครึ่งหนึ่ง บอกว่าแม่กับคนอื่น ๆ ของเธอเหน็ดเหนื่อยจากการเก็บเกี่ยว ต้องบำรุงร่างกาย ฉันก็ยอม ไม่ได้พูดอะไร นี่ผ่านไปไม่กี่วัน เธอก็เอาเนื้อไก่หมักที่ป้าของเธอให้ฉันไปอีกแล้ว เธอยังอยากอยู่ต่อไหม ถ้าไม่อยากอยู่ก็กลับบ้านแม่เธอไป อย่ามาเกาะบ้านตระกูลลู่ของเรา»
หวังอ้ายเสียกลับไม่เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่ «แม่พูดอะไรน่ะ แค่เนื้อไก่นิดเดียว แม่ก็จะไล่หนูกลับบ้านแม่แล้วเหรอ หนูยังมีหลานชายของแม่อยู่ในท้องนะ»
«แค่เนื้อไก่นิดเดียวหรือ หวังอ้ายเสีย ลองถามใจตัวเองดูสิว่าเธอทำแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว เธอเห็นบ้านตระกูลลู่ของเราเป็นอะไร บ้านนี้ยังไม่ถึงตาเธอมีสิทธิ์ตัดสินใจ อยากเอาอะไรกลับบ้านแม่ก็เอาไปได้ตามใจหรือไง บ้านตระกูลหวังของเธอนี่ไม่มีใครดีสักคน»