ซูชิงหว่านไม่รู้ว่าถังเสี่ยวเทียนคิดไปไกลขนาดนั้นแล้ว “พี่เสี่ยวเทียน มีอะไรหรือเปล่าคะ? พวกเรากำลังจัดบ้านกันอยู่ เพิ่งเช็ดถูเฟอร์นิเจอร์เสร็จค่ะ”
ถังเสี่ยวเทียนก้าวฉับ ๆ เข้ามาในเรือนหอ กวาดตามองเฟอร์นิเจอร์ในบ้านครู่เดียว ดวงตาก็พลันเป็นประกาย
เขาอดจุปากชื่นชมไม่ได้ ในใจคิดเงียบ ๆ ว่ารสนิยมของน้องสาวเขาดีจริง ๆ เฟอร์นิเจอร์เรียบง่ายเหล่านั้นพอจัดวางเป็นระเบียบ บ้านที่กว้างขวางและสว่างอยู่แล้วก็ดูสง่างามขึ้นมาทันตา ดูดีมีหน้ามีตาไม่น้อย
เขาหันไปมองซูชิงหว่าน น้ำเสียงเจือความกระตือรือร้นและคาดหวังอยู่หลายส่วน “หว่านหว่าน พี่ก็อยากได้เฟอร์นิเจอร์แบบนี้สักชุด เธอช่วยบอกลุงหวังให้พี่หน่อยนะ เอาแบบเดียวกับของเธอเลย!”
ซูชิงหว่านพยักหน้ารับทันที “ได้เลย ไม่มีปัญหาค่ะ เดี๋ยวฉันบอกลุงหวังให้ แล้วก็สั่งทำแบบเดียวกันให้พี่ชุดหนึ่ง”
ดวงตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับนึกอะไรดี ๆ ขึ้นมาได้ จึงขยับเข้าไปใกล้ถังเสี่ยวเทียนแล้วพูดเสียงนุ่ม “พี่เสี่ยวเทียน ตอนทำกำแพงลานบ้าน พี่ให้ฉันเป็นคนตัดสินใจได้ไหมคะ? เราไม่ทำกำแพงดินเหนียวแบบนี้นะ ทำเป็นรั้วไม้แทน ดูโปร่งสบายและสวยด้วย แล้วก็หว่านเมล็ดพวกแตงไว้ตรงโคนรั้ว พอถึงต้นฤดูใบไม้ผลิ งอกขึ้นมาแล้วเถาก็จะเลื้อยขึ้นไปตามรั้วจนเต็มไปหมด ทั้งออกดอกทั้งออกผล พอถึงตอนนั้นก็จะมีบวบกับแตงกวาห้อยเป็นแถวอยู่บนรั้ว เขียวสดสวย แถมยังเก็บมากินได้ด้วย คุ้มสุด ๆ!”
ถังเสี่ยวเทียนฟังจนตาค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความใฝ่ฝัน เขาพยักหน้ารัว ๆ แล้วตอบว่า “ได้เลย! กำแพงลานบ้านของพี่ เธอตัดสินใจได้เลย!”