เสิ่นอวี้จือรู้สึกว่าซูชิงหว่านพูดมีเหตุผลมาก จึงกล่าวว่า “หวังอ้ายเสีย เดิมทีฉันยังคิดจะช่วยพูดให้แม่สามียกโทษให้เธอสักครั้ง แต่เธอกลับโยนความผิดเรื่องนี้ให้หว่านหว่าน สมองเธอต้องมีปัญหาแน่ ๆ ฟังแม่สามีเถอะ กลับบ้านพ่อแม่ไปซะ ทางบ้านเธอปิดบังเรื่องที่เธอมีปัญหาทางสมองแล้วแต่งเธอเข้ามา ตระกูลลู่เราคืนของได้”
ภรรยาหัวหน้ากองผลิต...
พูดได้ดีจริง ๆ ยังไงก็ต้องยกให้สะใภ้รอง
เธอเข้าใจขึ้นมาทันที! “ใช่ เราจะคืนของ! แต่งคนที่สมองไม่ปกติเข้ามาแบบนี้ เราต้องไปคุยกับหัวหน้ากองผลิตของพวกเธอให้รู้เรื่อง นี่มันหลอกแต่งงานชัด ๆ รอถูกส่งตัวกลับบ้านพ่อแม่ได้เลย!”
หวังอ้ายเสียรู้สึกเหมือนกำลังจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น จึงถามว่า “แม่คะ ในท้องฉันยังมีหลานชายของแม่นะ แม่ใจแข็งได้ลงคอจริง ๆ เหรอ?”
หลินชิวเยว่ทำท่าไม่ใส่ใจ “ถ้าไม่เห็นว่าเธอกำลังท้อง ฉันคงอยากตบเธอไปนานแล้ว เด็กคนนี้ถ้าอยากคลอดก็คลอด พอคลอดแล้วฉันจะให้จิ่งซานไปรับมาเลี้ยงเอง ถ้าไม่อยากคลอดก็ไปเอาออกเถอะ ยังเพิ่งสามเดือน ยังทันอยู่”
หวังอ้ายเสียกลัวแล้ว ดูท่าแม่สามีจะตัดสินใจเด็ดขาดจริง ๆ
ชีวิตความเป็นอยู่ของตระกูลลู่ไม่ต้องพูดถึง ในกองธงแดงก็นับว่าดีแล้ว ต่อให้ไปหาตามกองผลิตใกล้ ๆ อีกหลายแห่ง ก็หาไม่เจอครอบครัวที่สองที่มีชีวิตดีขนาดนี้ หากออกจากตระกูลลู่ เธอคงหาครอบครัวสามีที่ดีแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว