“ได้เลย สองสามวันต่อจากนี้พี่กับลูกพี่ลูกน้องคนโตจะมาช่วยเธอด้วย ทั้งหาคนทั้งจัดการเรื่องวัสดุ เธอไม่ต้องกังวลนะ”
“พอเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงเสร็จแล้ว พี่ไม่ต้องกลับไปทำงานเหรอ?” ซูชิงหว่านถามอย่างสงสัย
“เอ่อ... พักสักสองสามวันแล้วค่อยกลับไป ถ้าหน่วยขนส่งมีงานให้พี่ไปส่ง อาจารย์ก็จะให้คนมาแจ้งเอง”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง งั้นก็รบกวนพี่กับลูกพี่ลูกน้องคนโตด้วยนะ”
ลู่จิ่งชวนดีใจอยู่ในใจ แววตาและสีหน้าพลันอ่อนโยนลงหลายส่วน “ไม่รบกวนหรอก ช่วงสองวันนี้เธอลองคิดดูก่อนว่าอยากสร้างบ้านแบบไหน แล้วค่อยบอกพวกเรา”
ทั้งสองตกลงเรื่องต่าง ๆ กันเรียบร้อย ลู่จิ่งชวนก็จำใจจากไป
ส่วนทางซูชิงหว่านกลับคึกคักขึ้นมาทันที
ป้าสะใภ้ที่กำลังปอกเปลือกข้าวโพดอยู่ใกล้ ๆ ได้ยินลู่จิ่งชวนคุยกับซูชิงหว่านเรื่องสร้างบ้าน ต่างพากันเข้ามาถามจางซูหมิ่น
จางซูหมิ่นคิดว่าคำพูดของลู่จิ่งชวนเมื่อครู่ก็ไม่ได้ตั้งใจปิดบังอะไร แต่ก็ไม่สะดวกเล่ารายละเอียดมากนัก จึงอธิบายเรียบ ๆ ว่า “ปัญญาชนซูสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง นอนไม่ค่อยหลับ อยู่เบียดกับคนอื่นในห้องเดียวกันมานาน พักผ่อนไม่เต็มที่ เลยคิดจะสร้างห้องเล็ก ๆ อยู่เอง แล้วย้ายออกไปค่ะ”