ซูชิงหว่านเห็นว่าเขามีสีหน้าสงบนิ่ง จึงไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป “หัวหน้ากองผลิตคะ รับของพวกนี้ไว้เถอะค่ะ ฉันเพิ่งลงชนบทมาอยู่ที่กองผลิตของเรา เลยแวะมาคารวะเพื่อแสดงน้ำใจนิดหน่อย แต่ฉันก็มีปัญหาอยู่จริง ๆ อยากมาขอคำแนะนำจากหัวหน้ากองผลิตค่ะ”
หัวหน้ากองผลิตลอบถอนหายใจในใจ: รู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครมาหาถึงที่โดยไม่มีธุระ
ภรรยาหัวหน้ากองผลิตกลับต้อนรับอย่างกระตือรือร้น หันไปชงน้ำหวานให้ซูชิงหว่านหนึ่งถ้วย เธอมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ ซูชิงหว่านมีผิวขาวเนียนละเอียด คิ้วตาอ่อนโยนงดงาม หน้าตาสะสวยราวกับดาราที่เดินออกมาจากในหนัง จนเธออดชื่นชมอยู่ในใจไม่ได้
เมื่อครู่เธอเหลือบเห็นของฝากในมือซูชิงหว่านแล้ว ไม่ใช่ว่าเธอคิดอยากได้ของจากสาวน้อย เพียงแต่เห็นว่าหญิงสาวคนนี้ใจกว้าง แถมยังมีหน้าตาสะอาดสะอ้านน่ามอง ชวนให้รู้สึกชอบจากก้นบึ้งของหัวใจจริง ๆ
หัวหน้ากองผลิตเห็นภรรยาทำท่าทางกระตือรือร้นเช่นนี้ ก็รู้ว่าเธอเอ็นดูสาวน้อยคนนี้ น้ำเสียงจึงอ่อนลงตามไปด้วย “ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก ของพวกนี้พวกเรารับไว้ไม่ได้ มีธุระอะไรก็พูดมาได้เลย”