ทั้งสองจัดการธุระเสร็จอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกมาจากสหกรณ์เครดิต พูดก็พูดเถอะ ยุคนี้ฝากเงินกันง่ายดายแบบนี้เลยเหรอ? ซูชิงหว่านคิดว่า หลังจากนี้ถอนเงินออกมาเก็บไว้ในมิติส่วนตัวน่าจะปลอดภัยกว่า
ตอนนี้เพิ่งสิบโมงเช้า ซูชิงหว่านตัดสินใจไปดูเสี่ยวเฟิงกับคุณปู่ฉินก่อน แต่ต้องหาเหตุผลให้ผู้ชายแยกตัวไป จะได้เอาเสบียงออกมา
ทว่าลู่จิ่งชวนกลับเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน “หว่านหว่าน คราวก่อนคุณรับปากเสี่ยวเฟิงกับพวกเขาว่าจะเอาเสบียงไปให้เพิ่มนี่ งั้นพวกเราไปตอนนี้เลยไหม”
ซูชิงหว่านพยักหน้า “อืม ฉันก็คิดไว้แบบนั้น งั้นฉันไปซื้อที่สหกรณ์นะ คุณเดินเร็วกว่า ช่วยไปดูที่ร้านอาหารรัฐวิสาหกิจหน่อยว่ายังมีซาลาเปาไส้เนื้อไหม ซื้อมาให้ฉันสักหน่อย ถ้าช้ากว่านี้เดี๋ยวขายหมด”
ฉันนี่ฉลาดจริง ๆ!
ลู่จิ่งชวนกลับบอกว่า “ไม่ต้องซื้อหรอก ผมไปเอาจากที่ของเราเลยก็ได้ จากตรงนี้ไปไม่ไกล ไม่จำเป็นต้องไปซื้อที่สหกรณ์ รอดูเสี่ยวเฟิงกับพวกเขาเสร็จแล้ว เราค่อยไปกินมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารรัฐวิสาหกิจกัน”
ซูชิงหว่านยืนกราน “แต่ฉันหิวนิดหน่อย อยากกินซาลาเปาไส้เนื้อ แถมยังอยากซื้อไปฝากเสี่ยวเฟิงด้วย พวกเราซื้อไม่เยอะ ให้คนไปเอามาให้ยุ่งยากจะตาย อีกอย่าง พวกคุณรับซื้อมา ก็ต้องใช้เงินทุนเหมือนกัน”