ลู่จิ่งชวนจับมือเธอไว้ นิ้วมือหยาบกร้านลูบไล้หลังมือจนเธอรู้สึกวาบหวามไปทั้งตัว “หว่านหว่าน ต่อไปผมจะดูแลคุณ เราจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ผมจะตั้งใจหาเงิน ให้คุณได้ใช้ชีวิตดี ๆ คุณแค่ทำใจให้สบายก็พอ อยู่ที่นี่อย่างสบายใจนะ ถึงผมจะช่วยเรื่องพ่อแม่ของคุณไม่ได้ แต่ถ้ารู้ที่อยู่ของพวกท่านเมื่อไหร่ เราค่อยแอบไปเยี่ยมก็ได้”
ซูชิงหว่านเงยหน้า กำลังจะพูดอะไรบางอย่างก็สบเข้ากับแววตาอ่อนโยนของเขาพอดี จากนั้นริมฝีปากของเธอก็ถูกเขาปิดไว้ ซูชิงหว่านคิดจะถอยหนี แต่ลู่จิ่งชวนประคองเอวเธอไว้ ไม่ยอมให้ขยับ
ซูชิงหว่านที่มีความรู้ทางทฤษฎีแน่นปึ้ก แต่ไม่มีประสบการณ์จริงสักนิด อ่อนระทวยไปหมด หากไม่ได้แขนของลู่จิ่งชวนช่วยพยุงไว้ เธอคงทรุดลงไปแล้ว
จูบแรกของเธอถูกช่วงชิงไปอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่เธอกลับไม่ได้ต่อต้าน ใช่แล้ว เธอเองก็ชอบเขาแล้วเหมือนกัน ความดีของเขา เธอรู้มาตั้งแต่แรก ตอนนี้เมื่อรู้ว่าเขาไม่รังเกียจชาติกำเนิดของเธอ ถ้าอย่างนั้น...เธอก็ขอมีความสุขกับปัจจุบันแล้วกัน