ซูชิงหว่านไม่รู้เลยว่าลู่จิ่งชวนกำลังรู้สึกด้อยค่า ก่อนจะปลอบใจตัวเองจนกลับมาดีขึ้นได้
ถ้าซูชิงหว่านรู้เข้า คงพูดว่า “เราสองคนไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันสักหน่อย คุณคิดมากไปแล้ว”
หลังจากคิดทุกอย่างจบ ลู่จิ่งชวนก็หัวเราะออกมาเหมือนกัน หัวเราะเยาะความโง่ของตัวเอง ที่มานั่งเศร้าเสียใจอยู่ตรงนี้ ขณะที่อีกฝ่ายไม่รู้อะไรเลยว่าตัวเองให้ความสำคัญกับเธอมากขนาดไหน
ตอนเที่ยงหลังเลิกงาน ซูชิงหว่านกลับถึงบ้านพักปัญญาชนเยาวชน ก็รู้สึกได้ทันทีว่าสายตาของทุกคนที่มองเธอแตกต่างกันไป มีทั้งยินดีแทน อิจฉา และริษยา
เธอรู้ว่าการมาของคุณลุงทั้งสองทำให้ทุกคนคาดเดากันไปต่าง ๆ นานา แต่เธอไม่อยากพูดอะไรมากนัก จึงตอบสั้น ๆ ตอนจางซูหมิ่นถามว่าพวกเขามาหาเธอใช่ไหม “ใช่ค่ะ เป็นญาติห่าง ๆ ทางบ้าน รู้ว่าฉันมาอยู่ชนบทแถวนี้ เลยแวะมาหา”
“ดีจังเลย เธอเพิ่งลงชนบท พวกเขาก็มาหาแล้ว มีญาติอยู่แถวนี้ พ่อแม่เธอคงสบายใจขึ้นเยอะ” จางซูหมิ่นยินดีกับเธอจากใจ อย่างน้อยคนในครอบครัวของหว่านหว่านก็ยังห่วงใยเธอ
ตอนนี้อู๋เจี้ยนปินตื่นเต้นจนใจเต้นแรง แปลงนาของทีมเขากับหลี่เสวี่ยถิงอยู่ไกลออกไปตรงหุบเขา จึงไม่ได้เห็นเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้