ถังเสี่ยวเทียนเองก็เพิ่งเคยเห็นภาพที่น่าตื่นตะลึงเช่นนี้เป็นครั้งแรก เมื่อมองลู่จิ่งชวน แววตาของเขาก็เปี่ยมด้วยความนับถือจากใจจริงขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
ตั้งแต่โตมาจนป่านนี้ เขาไม่เคยกล้าคิดเลยว่าจะล่าหมูป่าตัวเดียวได้
ยิ่งไปกว่านั้น หลังลู่จิ่งชวนล่าหมูป่าได้แล้ว เขาก็ไม่ได้คิดจะเก็บไว้กินเองแม้แต่น้อย กลับนำมาแบ่งให้ทุกคนในกองผลิตอย่างใจกว้าง ความใจกว้างและใจกว้างขวางเช่นนี้ทำให้ทุกคนยอมรับจากใจจริง
ทางด้านลู่จิ่งชวน เขาไปหาซูชิงหว่านที่เพิ่งตื่นนอน “หว่านหว่าน ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ซูชิงหว่านเห็นแววห่วงใยเต็มเปี่ยมในดวงตาของเขา กลัวว่าเขาจะร้อนใจ จึงรีบปลอบเสียงเบา “ฉันไม่เป็นไร คุณวางใจเถอะ คราวนี้ต้องขอบคุณป้าชุ่ยฮวามาก ไม่อย่างนั้นคงยุ่งยากกว่านี้แน่”
“อืม บุญคุณครั้งนี้เราจำไว้ วันหลังต้องขอบคุณป้าชุ่ยฮวาดี ๆ”
น้ำเสียงของลู่จิ่งชวนเย็นชา แต่ไฟโกรธในใจไม่ได้มอดลงแม้แต่น้อย เขาไม่สนหรอกว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้หญิงหรือไม่ กล้าเล่นสกปรกลับหลัง วางแผนทำร้ายคน แล้วยังกล้ามาแตะต้องคนที่เขาปกป้องอยู่ ก็ต้องรับผลที่ตามมาให้ได้
ตอนนี้แค่ถูกลงโทษให้ไปขนมูลสัตว์ ก็ถือว่าเบามากแล้ว ตามกฎของเขา คนที่คิดร้ายกับคนรอบตัวเขา ไม่มีทางปล่อยให้เรื่องผ่านไปง่าย ๆ แบบนี้
เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ลากซูชิงหว่านตรงไปยังบ้านหลังใหม่ด้านหลัง
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในบ้าน เขาก็ยื่นมือดึงเธอเข้ามากอดแน่น อกแนบกับไหล่ของเธอ เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและหวาดหวั่น