ซูชิงหว่านจูงมือซู่อี้อัน ก่อนย่อตัวลงวางลูกอมนมสองเม็ดลงในมือเขา «อี้อัน เมื่อคืนคุณอาถังเสี่ยวเทียนบอกว่าหนูเป็นเด็กดีมากใช่ไหม อาเลยให้รางวัลลูกอมนมสองเม็ด แต่ตอนนี้ยังไม่กินนะ รอกินผักต้มหมูฆ่ากันก่อน แล้วค่อยกิน ดีไหม»
«ได้ครับ ผมรู้แล้วครับคุณอา» ซู่อี้อันรับคำอย่างว่าง่าย
จากนั้นเขาก็หยิบลูกอมเม็ดหนึ่งยื่นให้เสิ่นอวี้จือโดยไม่ลังเล «คุณย่าเสิ่นครับ กินนี่ครับ»
เสิ่นอวี้จือดีใจเป็นล้นพ้น «โธ่ อี้อันเป็นเด็กดีจริง ๆ คุณย่าเสิ่นไม่กินลูกอมหรอก เก็บไว้กินเองเถอะ หนูชอบกินใช่ไหม พรุ่งนี้ย่าจะให้ลุงจิ่งชวนไปซื้อที่สหกรณ์มาไว้ที่บ้านเยอะ ๆ หนูจะได้กินทุกวัน»
แต่ซู่อี้อันกลับปฏิเสธ «ไม่ต้องหรอกครับคุณย่าเสิ่น ลูกอมนมแพง ผมไม่จำเป็นต้องกินบ่อย ๆ»
แม้แต่ซูชิงหว่านเองก็ยังนึกไม่ถึงว่าหลานชายจะรู้ความขนาดนี้ เขารู้ว่าป้าจือคอยดูแลเขา ช่างเป็นเด็กดีที่รู้จักตอบแทนบุญคุณ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้กลับมองเห็นนิสัยใจคอของคนได้ เด็กดีขนาดนี้ บ้านตากับยายของเขาทำใจร้ายขนาดไล่เด็กคนนี้ออกมาได้อย่างไรกันนะ
ตอนอยู่บ้านเดิม เขาเคยใช้ชีวิตอย่างไร้กังวล แล้วจะคิดว่าลูกอมนมแพงได้อย่างไร คงถูกบ้านญาติฝั่งแม่ปฏิบัติไม่ดีแน่ ๆ