ระหว่างที่เจียงซุ่ยกำลังตักน้ำอยู่ในที่พักแห่งใหม่ เธอก็ยังคิดถึงคำพูดของเซี่ยยั่นหาน
“ตายไปก็ดี” หมายความว่ายังไงกันนะ?
หรือเขาคิดอีกแล้วว่าเธอทิ้งเขาหนีไป? เขาตายแล้ว เจียงซุ่ยก็ไม่ต้องรับผิดชอบอีก เลยดีกว่างั้นเหรอ?
แต่เธอเขียนข้อความทิ้งไว้ให้แล้วนี่นา! แถมยังสาบานต่อหน้าเขาแล้วด้วยว่าจะไม่ทิ้งเขาไป
เพราะเธอไม่ได้กลับไปก่อนฟ้ามืดงั้นเหรอ?
ยิ่งคิดเจียงซุ่ยก็ยิ่งรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองมีเหตุผล เธอเองก็ช่วยไม่ได้ เธอรีบกลับไปเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้แล้ว เจียงซุ่ยคิดว่าเดี๋ยวต้องหาโอกาสอธิบายให้เขาฟัง จะปล่อยให้เซี่ยยั่นหานเข้าใจผิดไม่ได้
อีกไม่กี่วันพวกเขาก็ต้องออกเดินทางจากหนานเฉิง ระหว่างทางยิ่งอันตรายกว่าเดิม เธอต้องสร้างความไว้วางใจที่ดีระหว่างเธอกับเซี่ยยั่นหาน มีเพียงการเชื่อใจกันและกันเท่านั้น ถึงจะเอาชีวิตรอดจากวิกฤตเป็นตายได้ดียิ่งขึ้น
เจียงซุ่ยยกอ่างน้ำขึ้นแล้วเดินออกไป
หลังออกจากหมู่บ้านจัดสรร ฮ่วยเหลิงชวนกับพวกก็ช่วยหาที่พักแห่งใหม่ให้ เป็นชั้นสองของร้านค้าแถวนั้น ซึ่งเป็นร้านเสริมสวยส่วนตัวแห่งหนึ่ง ด้านในมีห้องแยกเป็นสัดส่วนและมีเตียง สภาพแวดล้อมสะอาดเป็นระเบียบและสะดวกสบาย
เจียงซุ่ยผลักประตูห้องเข้าไป
ตอนนี้เซี่ยยั่นหานนอนพักอยู่บนเตียง ส่วนไป๋ซังซังกำลังรักษาแผลไฟไหม้ให้เขา อาจเป็นเพราะทั้งคู่ยังไม่คุ้นเคยกัน บรรยากาศในห้องจึงอึดอัดแปลก ๆ ไป๋ซังซังนั่งอยู่ข้างเตียง ก้มหน้ารักษาแขนให้เซี่ยยั่นหาน
พอเจียงซุ่ยเข้ามา ไป๋ซังซังก็ลุกขึ้นทันที แววตาดูประหม่า แต่กลับแสร้งทำสีหน้าเหนื่อยล้า “แผลไฟไหม้ส่วนที่รุนแรง ฉันรักษาไปเกือบหมดแล้ว ตอนนี้ขอออกไปพักก่อนนะ”