นอกหน้าต่างมีแสงสีฟ้าจาง ๆ ลอยอวลอยู่ชั้นหนึ่ง เสียงฟ้าร้องหยุดลงแล้ว เสียงทุบประตูด้านนอกก็เงียบลงเช่นกัน เหลือเพียงเสียงฝนซู่ซ่าที่ชะล้างโลก
สายลมยังไม่หยุดพัด มันลอดเข้ามาตามช่องประตูเลื่อน พัดพาสปอร์เรืองแสงสีฟ้าเม็ดหนึ่งเข้ามา ราวกับลำแสงสีครามที่รั่วไหลเข้ามา สปอร์กระจายตัวในอากาศอย่างรวดเร็ว เจียงซุ่ยได้กลิ่นบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
มันไม่มีกลิ่นแปลกปลอมชัดเจน แต่เธอก็ได้กลิ่นบางอย่างจริง ๆ มันตกลงบนเซลล์ตัวรับกลิ่นบนเยื่อบุจมูก ก่อนจะทะลุผ่านเยื่อหุ้มเซลล์และฝังลึกลงไปในเนื้อหนัง
เจียงซุ่ยจาม ใบหน้าซีดขาว
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงรายละเอียดหนึ่งของเนื้อเรื่องที่ลืมไป ในต้นฉบับเคยกล่าวไว้ว่า หนานเฉิงกลายเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ของสิ่งปนเปื้อนอย่างสิ้นเชิงหลังเกิดการระเบิดครั้งหนึ่ง
เหตุที่เห็ดแสงเหนือทำให้หนานเฉิงทั้งเมืองล่มสลาย และกลายเป็นสิ่งปนเปื้อนระดับ S ที่มีชื่อเสียงที่สุดในเรื่อง ไม่ใช่เพียงเพราะมันแพร่กระจายมลพิษได้เป็นวงกว้าง แต่ยังเป็นเพราะมันกำจัดได้ยากอย่างยิ่ง
สปอร์ทุกเม็ดล้วนเป็นส่วนหนึ่งของเห็ดแสงเหนือ เห็ดปมพิษเล็ก ๆ แต่ละดอกสามารถเติบโตกลับเป็นเห็ดแสงเหนือต้นใหม่ได้
การระเบิดห้างต้าซื่อจี้ ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของเห็ดแสงเหนือ ไม่ได้กำจัดเห็ดให้สิ้นซาก กลับทำให้สปอร์นับไม่ถ้วนกระจายไปทั่วทั้งเมืองอย่างรวดเร็วไปกับคลื่นกระแทกจากแรงระเบิด
ราวกับดงเห็ดในป่าฝนที่อาศัยสายฝนในการขยายพันธุ์ หลังพายุฝนกระหน่ำ เห็ดนับไม่ถ้วนจะผุดขึ้นจากพื้นดิน
และตอนนี้ หลังเกิดการระเบิด ผู้ติดเชื้อนับไม่ถ้วนจะคำรามออกมาอย่างรวดเร็ว จนทุกคนตั้งตัวไม่ทัน นั่นจึงเป็นเหตุให้หนานเฉิงล่มสลาย