พ่อของเจียงซุ่ยขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พอใจ “มีอะไร?”
เจียงซุ่ยก้มหน้าหลุบตา “คือ...เพื่อนคนหนึ่งเชิญฉันไปงานวันเกิดอายุยี่สิบปีของเธอ แต่ฉันไม่มีเงินซื้อชุดใหม่ แล้วก็ไม่มีเงินซื้อของขวัญให้เธอด้วย”
เจียงซุ่ยแสร้งทำเสียงสะอื้น พูดเสียงเบา “ฉันไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่มานานมากแล้วนะ”
“พอได้แล้ว” พ่อของเจียงซุ่ยเอือมระอา ลูกสาวนอกสมรสคนนี้มาขอเงินเขาแบบนี้อยู่บ่อย ๆ เห็นแล้วก็รำคาญ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นลูกสาวของเขา ถ้าไปทำตัวขายหน้าข้างนอก เขาเองก็พลอยเสียหน้าไปด้วย
“เดี๋ยวโอนให้”
พูดจบ พ่อของเจียงซุ่ยก็เดินจากไป
เจียงซุ่ยกำหมัด กระซิบร้องเยสอย่างเงียบ ๆ
พอกลับถึงห้อง เธอก็ได้รับเงินที่พ่อโอนมาให้ เป็นเงินก้อนใหญ่ถึงห้าหมื่นหยวน
แค่แสดงละครนิดหน่อยก็ได้เงินมาแปดหมื่นหยวน เงินของคนรวยหาง่ายจริง ๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงซุ่ยตื่นขึ้นมาแต่ไม่ได้ออกกำลังกาย เพราะแขนทั้งสองข้างปวดเมื่อยเหลือเกิน แถมวันนี้เธอยังต้องขับรถทั้งวันด้วย
เช้านี้เจียงซุ่ยไม่ได้เจออาหารเช้าที่เตรียมไว้ให้พร้อมกิน แต่เธอคุ้นเคยกับตู้เย็นและห้องเย็นดีแล้ว จึงหยิบซาลาเปากุ้งแช่แข็งออกมาหลายถุง ของพวกนี้ไม่เหมือนที่ขายตามซูเปอร์มาร์เก็ต เพราะเป็นของที่จ้างคนมาทำให้ในวิลล่า วัตถุดิบสดใหม่ ดีต่อสุขภาพ ไม่มีสารปรุงแต่ง
ถ้าไม่ได้ไม่มีพลังพิเศษมิติส่วนตัว เจียงซุ่ยคงอยากขนของในห้องเย็นออกมาให้หมด
ตอนนั้นเอง ระบบก็ส่งเสียงขึ้นว่า “โฮสต์...”
“ยาถ่าย ฉันไม่เอา” เจียงซุ่ยปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
ล้อเล่นหรือไง แค่สองวันนี้ได้เห็นใบหน้าหม่นหมองของเซี่ยยั่นหาน เธอก็ขนลุกซู่แล้ว ถ้ายังต้องทรมานเขาอีก เธอคงนอนไม่หลับไปทั้งคืน
เมื่อนึกถึงความร่วมมือของเซี่ยยั่นหานตอนย้ายบ้าน เจียงซุ่ยจึงเตรียมอาหารเช้าส่วนหนึ่งไปให้เขา