แค่ได้ยินเสียงนั้น หัวใจของเจียงซุ่ยก็เต้นกระตุก เธอวางน้ำลง คว้าหน้าไม้คอมโพสิตขึ้นมา แล้วเหน็บมีดโกนกระดูกไว้ที่เอวด้านหลัง
เสียงเคาะประตูเบามาก แผ่วเบาอย่างระมัดระวัง พอเข้าใกล้ก็ยังได้ยินเสียงคนข้างนอกพูดว่า “สาวสวย อยู่บ้านไหม? สาวสวย!”
เจียงซุ่ยขมวดคิ้ว เป็นผู้ชายอ้วนวัยกลางคนที่เคยมาก่อกวนเธอ
เขาเคาะประตูพลางพูดเสียงเบาไม่หยุด “สาวสวย ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ เปิดประตูหน่อย”
ตอนนี้ข้างนอกเต็มไปด้วยผู้ติดเชื้อ ตามทางเดินมีผู้ติดเชื้อเดินเร่ร่อนไปมาเป็นระยะ เขาเคาะประตูพูดจาแบบนี้ มีโอกาสสูงที่จะดึงดูดผู้ติดเชื้อเข้ามา
แต่เจียงซุ่ยยังคงเงียบมาตลอด ตอนนี้เธอไม่เชื่อใจใครข้างนอกทั้งนั้น
ถ้ามีผู้ติดเชื้อเข้ามา มันก็จะโจมตีแต่คนที่เคาะประตู ขอแค่เธอไม่ส่งเสียงก็ไม่เป็นไร
“สาวสวย ผมรู้ว่าคุณอยู่ ผมไม่ได้มาทำร้ายคุณ ผมมาเชิญคุณให้ออกไปจากหนานเฉิงด้วยกัน” ผู้ชายอ้วนเพิ่มเสียงขึ้นเล็กน้อย “กองทัพจัดจุดอพยพไว้แล้ว คนในหมู่บ้านพวกเรากำลังจะรวมกลุ่มกันไปที่จุดอพยพ ออกจากหนานเฉิง แล้วไปยังฐานที่มั่นชั่วคราวของสหพันธ์”
“ตอนนี้ผู้ติดเชื้อมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าไม่ไปตอนนี้ คนในหมู่บ้านครึ่งหนึ่งคงกลายเป็นผู้ติดเชื้อ คุณยังสาวขนาดนี้ คงไม่อยากมาตายอยู่ที่นี่หรอกนะ?”
“ไม่ต้องกลัว พวกเรามีกันเยอะ มีทั้งผู้หญิง เด็ก คนชรา เด็กเล็ก แล้วยังมีตำรวจอีกสองสามคน ล้วนเป็นคนธรรมดาทั้งนั้น สาวสวย ผมเห็นว่าคุณสวย ไม่อยากเห็นคุณต้องตาย ถึงได้เสี่ยงอันตรายมาหาคุณ”
“ผมรู้ว่าคุณมีแฟน ขาทั้งสองข้างหัก นั่งอยู่บนวีลแชร์ ขอพูดตรง ๆ นะ พาคนไร้ประโยชน์แบบนี้ไปด้วย คุณไม่มีทางรอดหรอก ทิ้งเขาแล้วมากับผมเถอะ ผมร่างกายแข็งแรง ผมปกป้องคุณได้”