เร็วมากจนถอยไม่ได้ แถมยังไม่มีอาวุธไว้ต่อสู้ เรียกได้ว่าไม่มีทางหนีเลย
กล้ามเนื้อทั่วร่างของเซี่ยยั่นหานเกร็งขึ้นทันที แต่ในวินาทีถัดมา เจียงซุ่ยก็คว้าคอเสื้อเขาแล้วลากไปข้างหน้า
เธอจะโยนเขาออกไปเป็นโล่เนื้อสินะ ที่แท้ความรู้สึกผิดของเธอก็มีค่าแค่นี้เอง
เซี่ยยั่นหานยกมือซ้ายขึ้น วางลงบนไหล่ของเจียงซุ่ยตรงช่วงใกล้ลำคอ ขยับขึ้นไปอีกนิดเดียวก็จะบีบคอขาวผ่องบอบบางของเธอได้แล้ว
ในจังหวะนั้นเอง ร่างนุ่มอุ่นของหญิงสาวก็โผเข้ากอดเขา
เขาชะงักแข็งทื่อไปทันที
เจียงซุ่ยกอดเอวเพรียวแข็งแรงของเซี่ยยั่นหานแน่น ทั้งคู่ล้มลงกับพื้นพร้อมกันแล้วกลิ้งเข้าไปใต้เตียง
ผู้ติดเชื้อพุ่งเข้าใส่จนพลาดเป้า มันคว้าเตียงคนไข้ไว้ด้วยความโกรธ แล้วกระชากเขย่าอย่างแรง
เจียงซุ่ยหอบหายใจ พลางออกแรงผลักเซี่ยยั่นหานไปข้างหน้า รีบเร่งว่า “รีบไสหัวไป!”
ขาทั้งสองข้างของเซี่ยยั่นหานหัก เขาลุกขึ้นยืนไม่ได้ แต่กลิ้งหนีได้ ตอนนี้เขาทำได้แค่หนีเอาชีวิตรอดด้วยวิธีนี้เท่านั้น
แต่เซี่ยยั่นหานกลับไม่ขยับ เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย มองเจียงซุ่ยด้วยแววตาประหลาด
เจียงซุ่ยร้อนใจจนแทบบ้า “นายตกใจจนสมองทึบไปแล้วหรือไง รีบหนีเอาชีวิตรอดสิ กลิ้งออกไปเร็วเข้า!”
เตียงคนไข้ถูกพลิกกระเด็น ผู้ติดเชื้อยื่นมือคว้าเจียงซุ่ย ตอนนี้ไม่มีที่ให้หลบแล้ว เจียงซุ่ยเตรียมสู้สุดชีวิต แต่จังหวะนั้นเอง มือซ้ายที่ยังดีอยู่ของเซี่ยยั่นหานก็โอบเอวเธอไว้ แล้วกระชากถอยหลังอย่างแรง ทั้งคู่จึงรอดจากอันตรายมาได้อย่างหวุดหวิด