เจียงซุ่ยย้อนกลับไปที่เตียงผู้ป่วยเพื่อไปรับเซี่ยยั่นหานที่ฟื้นแล้ว
เซี่ยยั่นหานก็ฟื้นขึ้นมาเช่นกัน เพียงแต่ขยับตัวไม่ได้ เขามองเจียงซุ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ รอให้เธอเป็นฝ่ายพูดก่อน
เจียงซุ่ยยังรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าเขา แต่สถานการณ์ข้างนอกเร่งด่วน เธอจึงจำต้องเอ่ยปากว่า “ข้างนอกเกิดเรื่องแล้ว มีสัตว์ประหลาดคล้ายซอมบี้โผล่มา ฉันรู้สึกว่าโรงพยาบาลไม่ปลอดภัย วันนี้เราออกจากโรงพยาบาลกันเลย แล้วกลับบ้าน”
เซี่ยยั่นหานทวนช้า ๆ ว่า “กลับบ้าน?”
เจียงซุ่ยพยักหน้า “ก็ที่ที่นายเช่าห้องอยู่นั่นแหละ เราไปอยู่ด้วยกันก่อน หลบสักสองสามวัน”
หลังจากนี้หนานซื่อจะวุ่นวายมาก บนถนนมีผู้ติดเชื้ออยู่เต็มไปหมด ปิดประตูหลบเลี่ยงการปะทะกลับจะปลอดภัยกว่า รอให้ช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดผ่านไปก่อน แล้วเธอค่อยหาทางหารถสักคัน ขับกลับฉงเฉิง
ดวงตาสีดำมืดลึกล้ำของเซี่ยยั่นหานจ้องมองเธอ
หญิงสาวก็มองเขาเช่นกัน เธอเพิ่งตื่นนอน ยังไม่ได้หวีผมหรือล้างหน้า ใบหน้าเล็กขาวอมชมพู ผมฟูชี้ตั้งไปคนละทิศละทาง แต่ดวงตาทรงอัลมอนด์ที่ตัดกันชัดระหว่างตาดำกับตาขาวคู่นั้นยังคงเปล่งประกาย
ดวงตากลมใสแวววาว ประหนึ่งลูกแก้ว
ตอนนี้ ดวงตางดงามคู่นั้นกำลังมองเขาด้วยความประหม่า ระมัดระวัง ทั้งยังเจือความรู้สึกผิดและโทษตัวเอง
ความรู้สึกผิด
ดูเหมือนทุกคนจะเป็นเช่นนี้ พอคิดว่าตัวเองทำผิดจนทำร้ายใครเข้า ก็จะเกิดอารมณ์รุนแรงแต่แสนสั้นชนิดนี้ขึ้นมา มันจะบงการให้คนทำเรื่องยุ่งยากบางอย่าง ซึ่งลึก ๆ แล้วไม่เต็มใจ แต่ก็จำต้องทำ นั่นคือสิ่งที่เรียกว่าการทำสิ่งที่ถูกต้อง
เซี่ยยั่นหานรู้สึกว่าอารมณ์แบบนี้เสแสร้ง แต่ก็น่าสนใจอย่างยิ่ง
เพราะอารมณ์แบบนี้นำผลประโยชน์มาให้เขาได้
เจียงซุ่ยไม่รู้ว่าที่เขายอมขึ้นรถไปด้วย ก็เพราะตั้งใจจะพาเธอไป “ตกใจ” เขาคิดจะฉวยโอกาสตอนเจียงซุ่ยกลับมาแก้แค้นเธอ แต่กลับได้ไม่คุ้มเสีย แถมยังประสบอุบัติเหตุระหว่างทาง ขาทั้งสองข้างหัก จนแทบกลายเป็นคนพิการ