พลาดแล้ว! ดันไปช่วยวายร้ายโรคจิต

ตอนที่ 50 เขาคือแมงสาบที่เหม็นเน่าในร่องน้ำโสโครก

7 นาที· 1.6K คำ

ชั่วขณะที่กระสุนเจาะเข้าตาของผู้ติดเชื้อ เซี่ยยั่นหานกลับรู้สึกราวกับว่าตัวเองถูกกระสุนทะลวงเสียเอง เขาหลับตาลง หัวใจพลันกระตุกเต้นแรงหนึ่งครั้ง ลมหายใจถี่กระชั้น

หางตาชื้นขึ้นเล็กน้อย เขาลดมือลง เห็นรอยเลือดสีแดงชาดแต้มอยู่เล็กน้อย ดวงตาของเขาเลือดออกอีกแล้ว แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ

ผู้ติดเชื้อตายแล้ว การเชื่อมต่อขาดลง เซี่ยยั่นหานสูญเสียภาพที่ใช้แอบมอง

เขาปวดศีรษะอย่างหนัก จึงไม่ได้ใช้พลังพิเศษต่อ หลับตาลงแล้วนึกย้อนถึงตอนใช้ผู้ติดเชื้อหยอกล้อเจียงซุ่ยเมื่อครู่ อารมณ์ดีอย่างยิ่ง

สายลมลอดเข้ามาจากช่องหน้าต่าง คราบเลือดบนใบหน้าของเซี่ยยั่นหานยังไม่แห้ง เหนียวชื้นชวนให้รู้สึกน่ารังเกียจ

ปลายนิ้วของเขาเช็ดเลือดออกมาเล็กน้อย มองมันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็สะบัดผ้าห่มออก ห้อยขาเรียวยาวลงจากเตียง เท้าซีดขาวแตะพื้น

เซี่ยยั่นหานก้มตาลง จ้องขาทั้งสองข้างที่เพิ่งถอดเฝือกออกของตัวเอง

ตอนเกิดอุบัติเหตุรถยนต์ ขาทั้งสองข้างของเขาหักระดับปานกลาง ขาซ้ายหักตามขวาง ส่วนขาขวาหักเฉียง กระดูกหน้าแข้งทั้งสองข้างหักขาดจากกันโดยสิ้นเชิง วันนี้ตอนที่เขาฝืนลุกขึ้นยืน กระดูกที่ยึดตรึงไว้เกิดเคลื่อนผิดตำแหน่งอย่างรุนแรง ตอนนั้นเขาถึงกับรู้สึกได้ว่ากระดูกที่หักกำลังทิ่มทะลุกล้ามเนื้อ

ด้วยเหตุนี้ อาการกระดูกหักของเขาจึงยิ่งรุนแรงขึ้น

เจียงซุ่ยถอดเฝือกให้เขาเพื่อให้เขาพอจะเคลื่อนไหวได้บ้าง ส่วนเรื่องที่ว่ากระดูกจะประกบกลับเข้าที่ได้ดีหรือไม่ ดูเหมือนเธอไม่เคยนึกถึงเลย

ดูเหมือนเธอจะมั่นใจในความสามารถในการฟื้นตัวของเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตา คิดว่าขาทั้งสองข้างของเขาจะต้องหายดีในไม่ช้า และฟื้นตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป