หนุ่มหลินไม่ได้ปลุกพลังพิเศษ จึงไม่มีทางตามฮ่วยเหลิงชวนไปไหนมาไหนในเขตปนเปื้อนได้ หลังจากแผลหายดี เขาจึงอยู่ที่ฐานที่มั่นและรับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยเล็ก ๆ
เขายังคงยิ้มอย่างขัดเขิน ท่าทางกระตือรือร้นและจริงใจ พลางบอกทางให้เซี่ยยั่นหานขับรถไปยังหมู่บ้านพักอาศัย และเล่าสถานการณ์ล่าสุดของฐานที่มั่นให้พวกเขาฟัง
ฐานที่มั่นเมืองเทียนเป่ยตั้งอยู่ในอำเภอใกล้ชานเมือง ด้านหลังเป็นผืนทุ่งกว้างใหญ่ ถัดไปอีกหน่อยก็เป็นเขตโรงงาน
สภาพภายในฐานที่มั่นดีกว่าข้างนอกเล็กน้อย แต่ก็ยังมีคนชรา คนอ่อนแอ คนพิการ และคนป่วยไร้ที่อยู่กระจัดกระจายอยู่ทั่ว พวกเขาเดินเร่ร่อนไปตามถนน หรือไม่ก็คลุมร่างด้วยเศษผ้าขาด ๆ แล้วขดตัวอยู่ตามมุมตึก
บางครั้งเจียงซุ่ยก็เห็นศพเปลือยเปล่านอนอยู่บนพื้น ดวงตาเบิกค้าง ร่างกายแข็งทื่อเป็นสีเขียวคล้ำปนซีด
หนุ่มหลินอธิบายว่า “จริง ๆ แล้วฐานที่มั่นสนับสนุนให้ทุกคนออกไปหาที่อยู่ข้างนอก ทรัพยากรในฐานมีจำกัด ไม่มีทางดูแลทุกคนได้ แต่หลายคนก็ไม่ยอมไป ยอมเก็บขยะกินอยู่ในฐานที่มั่นดีกว่า”
ฐานที่มั่นของสหพันธ์จัดหางานที่พอเลี้ยงปากท้องและที่พักให้คนหนุ่มสาว อีกทั้งยังจัดหาอาวุธให้พวกเขาออกไปหาเสบียงด้วยตัวเองและหาที่ตั้งถิ่นฐานเพื่อผ่านฤดูหนาว แต่สำหรับคนชราและคนพิการหรือเจ็บป่วย ทรัพยากรที่ฐานจัดหาให้มีจำกัดมาก
แต่ไม่ว่าอย่างไร ภายในฐานที่มั่นก็ยังดีกว่าที่อื่นมาก
ร้านค้าริมถนนหลายร้านยังเปิดอยู่ มีสินค้าหลากหลายวางขาย บางครั้งยังเห็นเด็ก ๆ ที่ผู้ใหญ่จูงมืออยู่หัวเราะอย่างไร้กังวล พลางยื่นมือรับเกล็ดหิมะ
รถเลี้ยวผ่านหลายโค้ง ก่อนมาถึงหมู่บ้านพักอาศัยแห่งหนึ่งริมขอบฐานที่มั่น มีทหารเฝ้าอยู่ตรงทางเข้า เมื่อเข้าไปด้านในก็เห็นเต็นท์ตั้งเต็มลานโล่ง มีเตาหุงต้มกลางแจ้งตั้งอยู่หลายเตา และมีทหารเดินขวักไขว่ทำงานกันอยู่