ขณะที่หานจื่อฟู่กำลังครุ่นคิดต่อไปว่า จะแขวนพู่กันอักษรไว้ตรงไหน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“เข้ามา!”
เสียงของหานจื่อฟู่ดังขึ้น
สิ้นเสียง พนักงานเสิร์ฟสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เมื่อสายตาตกลงบนตัวหานจื่อฟู่แล้วก็เอ่ยว่า “เจ้านาย คุณน้องชายมาค่ะ บอกว่ามาหาคุณมีธุระนิดหน่อย!”
“งั้นเหรอ?”
หานจื่อฟู่รู้สึกฉงนนิดหน่อย ตอนแรกก็กำลังจะพยักหน้า แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปมองพนักงานเสิร์ฟคนนั้นอีกครั้งแล้วบอกว่า “ไปบอกว่าฉันไม่อยู่แล้วกัน!”
พนักงานเสิร์ฟสาวอึ้งไปครู่หนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
น้องชายแท้ๆ มาหาหานจื่อฟู่ หานจื่อฟู่ไม่เคยปฏิเสธเลย ครั้งนี้ปฏิเสธทำไมล่ะ?
“ไปเถอะ!”
หานจื่อฟู่เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
พนักงานเสิร์ฟสาวได้สติ พยักหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วหมุนตัวเดินจากไป
บริเวณที่นั่งพักผ่อนในล็อบบี้ของโรงแรม
ชายชราคนหนึ่งและชายวัยกลางคนนั่งอยู่ที่นั่น กำลังรอ
“เจ้าสถาบันหาน พี่ชายของคุณท่านคงพักผ่อนแล้วกระมัง?”
เฉาเหอ มองชายชราตรงหน้าก่อนจะเอ่ยถาม
“ไม่หรอก!”
ชายชราส่ายหน้าแล้วบอกว่า “ข้ารู้สึกได้ ตอนนี้เขากำลังครึกครื้นหน่อยๆ!”
“ครึกครื้น?”
เฉาเหอมีสีหน้างุนงงพลางพูดว่า “ในเมื่อท่านรู้สึกได้ เราก็ตรงเข้าไปเลยไม่ดีกว่าหรือ?”
“ไม่ไป!”
ชายชราส่ายหน้า “ตาเฒ่านี่นิสัยประหลาดนัก ครั้งก่อนข้าเข้าห้องหนังสือเขาไปตรงๆ เจ้าตัวตีข้าไม่เบาเลย แถมยังโต้กลับไม่ได้ด้วย ก็เพราะ… เขาเป็นพี่ใหญ่ที่ข้าเคารพที่สุดไง!”
เฉาเหอพยักหน้า ไม่ปริปากอะไรอีก
ระหว่างรอคอยอย่างใจเย็น เสียงตึกตักดังขึ้น พนักงานเสิร์ฟสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา สายตาจับจ้องไปที่ชายชราแล้วเอ่ยว่า “คุณหาน คุณผู้ชายของพวกเราไม่อยู่ค่ะ!”