"เฮ้ย ท่านหาน รีบเปิดประตูหน่อยสิ!"
จวงปินและเมิ่งเซินจ้องมองหานจื่อฟู่ สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน
หานจื่อฟู่มองทั้งคู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนใจ
สองตาเฒ่านี้ ตั้งแต่บ่ายก็มาแล้ว
พอรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋กำลังฝึกเขียนอักษรอยู่ในห้องหนังสือของเขา ก็ไล่ยังไงก็ไม่ไป
"ไม่งั้นพวกคุณกลับไปเถอะ โรงแรมผมไม่ค่อยต้อนรับพวกคุณจริง ๆ!" หานจื่อฟู่เอ่ยปาก
"โว้ย ท่านหาน หน้าไม่อายเลยนะ!" จวงปินพูดขึ้น
"ใช่ เสี่ยวไป๋เขียนตั้งหลายตัว คุณเอาไปหมดเลยรึไง?" เสียงของเมิ่งเซินก็ดังขึ้นเช่นกัน
"ก็ได้ แต่ตกลงก่อนเลยนะ เข้าไปแล้ว ห้ามแย่งของที่เสี่ยวไป๋เขียนเด็ดขาด!" หานจื่อฟู่พูดอย่างอ่อนใจ
"เฮ้อ คิดอะไรกัน เราอายุปูนนี้แล้ว จิตใจมั่นคงมาก!"
จวงปินฟังแล้วอดไม่ได้ที่จะลูบเครา พลางยิ้มร่า
"ใช่ ก็แค่อักษรพู่กัน เราเห็นมาเยอะแยะ ปลงได้!"
เสียงของเมิ่งเซินก็ดังขึ้น
"งั้นก็ได้!"
หานจื่อฟู่ฝืนทั้งคู่ไม่ไหวจริง ๆ สุดท้ายหยิบกุญแจอีกดอกออกมาเปิดประตู
เอี๊ยด…ปัง!
ประตูเพิ่งเปิดได้แค่รอยนิดเดียว จวงปินกับเมิ่งเซินออกแรงพร้อมกัน
ประตูภายใต้แรงนั่นเปิดออกทันที
"ประตูฉัน!"
หานจื่อฟู่ตะลึงไปชั่วขณะ ไม่นานนักก็อึ้งไป
สิ่งที่เห็นคือด้านใน ทั้งสองคนเหมือนกำลังเก็บกวาดสนามรบ
คลั่งหยิบกระดาษบนโต๊ะ บนพื้น ดูไปพลางยัดเข้าอกเสื้อไปพลาง
"ชีวิตดุจดังนักเดินทาง ฉันเองก็เป็นผู้เดินทาง?"