"อื้ม!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า พลางเปิดกล่องอีกใบ ลองกินไผ่ม่วงดู
รสหวานซ่านในปาก กรุบกรอบเคี้ยวสนุก
จิ้นชุนยืนมองอยู่ข้างๆ อดกลืนน้ำลายไม่ได้
ของนี่กินแล้วอร่อยขนาดนั้นเลยหรือ?
"อย่ามัวแต่มองผมกินสิ ดื่มชาสิ!"
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นจิ้นชุนจ้องเขาตลอด ก็รู้สึกเกรงใจเล็กน้อย ยกถ้วยชาขึ้นทำท่าเชิงให้จิ้นชุน
และระหว่างนั้นเอง เขาก็รู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านขึ้นในร่าง
เห็นได้ชัดว่าพลังประหลาดนั่นเพิ่มขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจเล็กน้อย
หรือว่าหญ้าควันที่เพิ่งกินเข้าไปช่วยยกระดับพละกำลังของเขา?
ด้วยความฉงน เขาลองกระตุ้นดู
ส่วนจิ้นชุนตอนนี้ก็ยกถ้วยชาขึ้น
แต่ชายังไม่ทันได้ดื่ม เขาก็เห็นภาพน่าตกตะลึง
ถ้วยในมือของเจียงเสี่ยวไป๋แตกกระจายในชั่วพริบตา แต่ในจังหวะที่แตกนั้น กลับรวมตัวกันขึ้นใหม่ จนสุดท้ายกลายเป็น... แกนไผ่ม่วงฉบับย่อส่วน?
ใช่แล้ว เล็กมาก แต่มันมีอยู่จริง
"เฮ้ย?"
แมวเก้าหางส่งเสียงร้องแปลกๆ ทันใด ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ "นาย... นายทำได้ยังไง?"
"ผม..."
เจียงเสี่ยวไป๋ก็อึ้งไปเช่นกัน และในชั่วขณะนั้นเอง เขาก็รู้สึกว่าพลังประหลาดที่เพิ่มพูนในร่าง ในตอนนี้... กลับอ่อนลง!
เอ่อ...
พละกำลัง?
หรือว่า...
เจียงเสี่ยวไป๋นึกถึงอะไรบางอย่าง
หรือว่าการกลืนกินสมุนไพรจะช่วยเพิ่มพละกำลัง?
เมื่อกี้เขาเผลอปล่อยพละกำลังออกมา เลยสร้างแกนไผ่ม่วงฉบับย่อส่วนขึ้น?
เป็นความสามารถที่ไร้ประโยชน์ชะมัด