วันรุ่งขึ้น
ท้องฟ้ายังคงแจ่มใส
เจียงเสี่ยวไป๋พิงอยู่บนต้นไม้ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเสียงขันของจินเฟิง
สูดหายใจเอาอากาศชื้นๆ แต่สดชื่นที่นี่เข้าไป ทั้งร่างกายรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก
ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย เจียงเสี่ยวไป๋ค่อยๆ ลงมาจากต้นไม้ สายตามองไปทางหุบเขานั้น
ตอนนี้ยังไม่มีสัตว์อสูรเข้ามา
เห็นได้ชัดว่าเขายังต้องรอ
และเมื่อเทียบกับความสบายใจของเขา ด้านหลังเขา สัตว์อสูรหลายสิบตัวซ่อนตัวอยู่ในป่า ต่างดูตื่นเต้นตกใจเป็นอย่างมาก รู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง
ใช่แล้ว ในฐานะที่เป็นกองกำลังที่สามนี้ หากไม่ดีอาจต้องเผชิญหน้ากับสองกองกำลังใหญ่
ทำไมล่ะ?
เพราะในหมู่พวกมันไม่น้อยที่เป็นองครักษ์ของทั้งสองฝ่าย
เจียงเสี่ยวไป๋แอบดึงพวกมันมา นั่นคือการยั่วยุทั้งสองฝ่าย
ดังนั้นพวกเขาถึงได้ตื่นเต้นตกใจ
หากทนไม่ไหว โอกาสตายนั้นสูงมาก
เมื่อเวลาผ่านไปทีละน้อย ฝั่งตรงข้ามกับตำแหน่งที่เจียงเสี่ยวไป๋อยู่
ชายชราสี่คนลงมาที่พื้นที่โล่งตรงนี้
"หวังว่าการประลองที่ตกลงกันไว้ในครั้งนี้จะจบลงเร็วๆ!"
หนึ่งในชายชราเอ่ยปาก: "เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ดีกว่า!"
ต้องรู้ว่า ที่นี่ก่อนหน้านี้ไม่ใช่หุบเขา แต่เป็นที่ราบ
แต่เนื่องจากการต่อสู้และการประลองกันมาอย่างยาวนานของสัตว์อสูรใหญ่สองตัว ทำให้หลุมนี้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นหุบเขาในตอนนี้
ค่อยๆ จากหุบเขาเล็กๆ พัฒนากลายเป็นหุบเขาขนาดใหญ่ในตอนนี้
"เฮ้ สรุปแล้ว ถ้าเห็นท่าไม่ดีก็เข้าไปไกล่เกลี่ยละกัน!"
ชายชราคนที่สองเอ่ยปาก พูดจบเสียงก็หยุดลงชั่วขณะ แล้วพูดต่อ: "ว่าแต่ ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นที่เข้ามาทดสอบในหอศักดิ์สิทธิ์เป็นอย่างไรบ้าง หลังจากเข้ามาก็ดูสงบสุขดี ไม่ได้ไปหาสัตว์อสูรใหญ่ทั้งสามตัวสักตัวเลย"