วันรุ่งขึ้น
อากาศแจ่มใส
เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาขึ้น ยืดเอวเล็กน้อย
กวาดตามองลงไปด้านล่าง แล้วร่างก็พลันร่วงลงไปอย่างแผ่วเบา
ในขณะนั้น สายตาหลายสิบคู่ก็พุ่งมายังตัวเขา
ในจำนวนนั้น มีหลายคู่ที่แฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
เจียงเสี่ยวไป๋ไอแห้ง ๆ หนึ่งครั้ง
เมื่อคืนนี้ แทบไม่ได้พักผ่อนเลย เกือบทั้งคืนต้องจัดการกับสัตว์อสูรที่หลอกลวงมาได้
แต่ผลลัพธ์ก็ถือว่าดีไม่น้อย สัตว์อสูรระดับจงเพิ่มเข้ามาอีกหลายตัว ซ้ำยังมีระดับจุนอยู่อีกหนึ่งตัวด้วย
"ไปกันเถอะ ออกเดินทางต่อ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแย้ม นำสัตว์อสูรกว่าสิบตัวเดินหน้าเข้าสู่หุบเขาลึกอย่างเอิกเกริก
...
สามวันต่อมา
ภายในลำธารใต้ผาน้ำตกแห่งหนึ่ง
สัตว์อสูรตนหนึ่ง สูงหลายสิบจั้ง ร่างกายปกคลุมไปด้วยก้อนหิน นั่งอยู่ข้างใน
เป็นระยะ ๆ จะได้ยินเสียงกรุบกรอบ มันกำลังหยิบก้อนหินยัดเข้าปากทีละก้อน
ด้านล่าง สัตว์อสูรอีกตนหมอบอยู่ที่นั่น ท่าทางเคารพอย่างยิ่ง
"ข้ากับไหยวเทียนไอ้โง่นั่น อีกสองวันก็จะเปิดศึกกันแล้ว ด้านล่างรับสมัครสัตว์อสูรมาได้เท่าไหร่แล้ว?"
เสียงห้าวหาญ ดั่งดังมาจากทั่วทุกสารทิศ
อื้ออึงไปหมด พื้นดินดูเหมือนจะสั่นสะเทือนตามไปด้วย
"ท่านซานเยว่ ไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่ครับ สัตว์อสูรที่รับสมัครมา ไม่ได้มากเท่าแต่ก่อน แถมทหารองครักษ์ที่ส่งออกไป ก็มีบางส่วนไม่กลับมาอย่างลึกลับ!"
"ข้าสงสัยว่าเป็นฝีมือของฝ่ายไหยวเทียน!" สัตว์อสูรตนนั้นกล่าวด้วยความเคารพ
ครืน...
สัตว์อสูรยักษ์ตนนั้นลุกขึ้นนั่ง สายตาจ้องไปที่สัตว์อสูรตนนั้นแล้วพูดว่า "ไหยวเทียนไอ้โง่นั่น คิดว่าข้าไม่รู้หรือไงว่ามันกล้าท้าเจ้าเพราะมันทะลวงขั้น! ฮะ ๆ ตอนนี้ยังกล้ามายุ่งกับสัตว์อสูรของข้าอีกเรอะ?"