"แกกล้าให้ท่านพ่อจับหนูเนี่ยนะ?"
เจ้าแมวเก้าหางเดิมทีกำลังหัวเราะออกมาห้าห้า แต่หลังจากคำพูดของผู้อาวุโสฟางจบลง เสียงหัวเราะก็หยุดชะงัก มันจ้องเขาด้วยแววตาเย็นชา "เชื่อไหมว่าท่านพ่อจะฆ่าแก!"
ฆ่าแก...
ไม่รู้ทำไม มันถึงพูดออกมาได้ลื่นไหลอย่างกับน้ำ
ในนี้ก็อาจจะมีอิทธิพลของเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ด้วย
เพราะคำว่า 'ฆ่าแก' สามคำนี้ ถ้าไม่ได้พูดก็ไม่รู้ พอได้พูดแล้ว โคตรสะใจ!
ผู้อาวุโสฟางเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ส่วนถานจิ่งกับเฮ่อหยางในใจเบ่งบานด้วยความดีใจ
ตอนแรกพวกเขาคิดว่ามีแต่พวกตัวเองที่จะต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าผู้อาวุโสฟางต่อหน้าก็ต้องประสบสักครั้ง
"มัน... มัน..."
น้ำเสียงของผู้อาวุโสฟางสั่นเทา ครู่ต่อมาสีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา "มันคืออสูรจากในอาณาเขต!"
พูดพลางผู้อาวุโสฟางมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ "นายมีอสูรจากในอาณาเขตมาได้ยังไง?"
แถมแววตาที่เปี่ยมไปด้วยเจตนาฆ่าฟันของแมวเก้าหางนั่น ยังทำให้เขารู้สึกเย็นเยือก
เห็นได้ชัดว่า อสูรตัวนี้ยังซับซ้อนยิ่งนัก
เกรงว่า...
ยิ่งคิด ผู้อาวุโสฟางก็ยิ่งสั่นสะท้านมากขึ้น
"เรื่องมันยาวน่ะ!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น จากนั้นยกมือขึ้นวางลงบนหัวของแมวเก้าหาง
แมวเก้าหางเดิมตากำลังเย็นชาอยู่
ถูกเจียงเสี่ยวไป๋กดมือแบบนี้ก็สงบลงทันที
ตอนนี้ถามมันว่าเชื่อฟังใคร นอกจากเจียงเสี่ยวไป๋... ไม่เชื่อฟังใครทั้งนั้น!
หลังจากผู้อาวุโสฟางรู้สึกถึงไอเย็นที่หายไป ความตกตะลึงก็ยังไม่จางหายไป