"สุดยอด!"
"สุดยอด!"
พอเห็นภาพวาดบุคคลของเจียงเสี่ยวไป๋ถึงขั้นสุดยอดขนาดนี้ ทุกคนก็พากันอุทานด้วยความทึ่ง
แต่เขาเป็นใคร?
แล้วนางเป็นใคร?
คนที่มุงดูอยู่รอบข้าง ต่างก็เต็มไปด้วยความสงสัย
ใช่แล้ว
คนที่ใส่หน้ากากหัวหมูคนนี้ ทำให้คนอดอยากรู้ไม่ได้
ส่วนคนในภาพ ยิ่งทำให้คนสงสัยเข้าไปใหญ่
"ภาพวาดของคุณเก่งมาก!"
หยานหลิงกลับสู่สติ มองดูเงาร่างในม้วนภาพ สีหน้ายังคงมีความทึ่ง
คำกลอนที่เขียนกำกับก็เข้ากันได้ดี
เข้ากับความหมายแฝงได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ขนาดเธอยังเริ่มรู้สึกชื่นชมหนุ่มน้อยตรงหน้าคนนี้เลย
พูดพลาง ดวงตาก็เพ่งมองเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้งอย่างละเอียด
ถ้าเป็นไปได้ เธออยากจะมองทะลุหน้ากากไปให้เห็นว่าข้างในนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร
เพราะเธอยังคงรู้สึกว่าเจียงเสี่ยวไป๋คุ้นเคยเหลือเกิน
"ขอบคุณครับ ผลงานของคุณก็สุดยอดเหมือนกัน!"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของหยานหลิง ก็ยิ้มตอบ
"อ้าว? คุณเห็นภาพวาดของฉันแล้วหรือ?"
หยานหลิงได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบนี้ ก็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้
"ไม่ได้ดูหรอก เดาเอา!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า มองสีหน้างงงวยของหยานหลิง แล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะเก็บม้วนภาพแล้วพูดขึ้นว่า "ทุกคนสู้ ๆ นะครับ!"
พูดจบก็เดินออกไปข้างนอก
เงาร่างนั้นยังคงดึงดูดสายตาจำนวนมาก จนกระทั่งเจียงเสี่ยวไป๋หายไป ผู้คนเหล่านี้ถึงได้หันกลับมา ต่างก็กลับไปยังจุดสอบของตัวเอง
แต่หลายคนที่หยิบปากกาขึ้นมา มองดูงานเขียนของตัวเอง ก็อดถอนหายใจและลังเลไม่น้อย