"ท่านเสวียนซือ?"
หยุนเหล่าได้ยินคำพูดของชายชราผมขาว กล่าวด้วยความประหลาดใจ: "ที่นี่มีท่านเสวียนซือทะลวงขั้นอีกคนงั้นหรือ?"
ชายชราผมขาวได้ยินแล้วส่ายหน้า: "เจ้าไม่รู้สึกหรือไร? เขาเขียนความหมายแฝงนี้เป็น"ความคิดถึง" แต่เมื่อถึงวัยเรา ความคิดถึงมันไม่หนักหนาเท่าไหร่แล้ว!"
"ดังนั้น คนที่เขียนความหมายแฝงนี้ต้องไม่ใช่วัยเดียวกับเราแน่นอน!"
พูดจบ ชายชราผมขาวกล่าวต่อ: "อีกอย่าง นอกเหนือจากข้าแล้ว ตอนนี้มีท่านเสวียนซืออยู่เพียงสองท่าน!"
"ท่านหนึ่งอยู่ราชสำนัก อีกท่านกำลังปิดด่าน ที่เหลือล้วนออกเดินทางท่องเที่ยวไปทั่ว!"
"โอ้?"
หยุนเหล่ารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นจู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าปรากฏความพิศวง: "หรือว่าจะเป็น..."
"อะไร?"
ชายชราผมขาวเห็นท่าทีผิดปกติของหยุนเหล่า ก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา
"ให้ตายเถอะ!"
หยุนเหล่าอุทานคำหยาบออกมาทันที เสียงสั่นด้วยความตกใจ: "คิดไปคิดมาก็อาจเป็นเขาจริง ๆ นะ!"
"ใคร!"
ชายชราผมขาวได้ยินคำพูดของหยุนเหล่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ข้าไม่ได้บอกหรือไง ว่ามาพร้อมกับหนุ่มน้อยคนหนึ่งเพื่อมาสอบวัดระดับ"
หยุนเหล่ากล่าว: "ไม่แน่อาจเป็นเขา!"
ชายชราผมขาวได้ยินแล้วอุทานด้วยความประหลาดใจ: "ไปสิ ไปดูกัน!"
พูดจบ เขาวางถ้วยในมือลง สบตากับหยุนเหล่าเพียงครู่เดียว ท่ามกลางระลอกมิติ ร่างทั้งสองก็หายไป
หอศักดิ์สิทธิ์
ตั้งอยู่บริเวณรอบนอกของราชสำนัก
ที่นี่มีภูเขาสลับซับซ้อนต่อเนื่องกันไป
บนยอดเขาสูงแห่งหนึ่ง ท่ามกลางแสงเสวียน ร่างงดงามเหนือจินตนาการดวงหนึ่งลืมตาขึ้น