“ฟืด……”
เสียงนั้นดังขึ้น แล้วทุกคนในที่นั้นก็สูดลมหายใจเย็นเยียบพร้อมกัน
จากนั้นสายตาก็จับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋เป็นจุดเดียวกัน
เขานี่กล้าพูดจริง ๆ เลยนะ
ถึงคนในที่นั้นจะเกลียดเฉินหู่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดตรง ๆ แบบนั้นเด็ดขาด
เจียงเสี่ยวไป๋นี่สิ
ถามตรง ๆ เลยว่าไอ้โง่นี่เป็นใคร?
แล้วนี่มันมีสิทธิ์พูดด้วยเหรอ?
ตบหน้าได้สะใจจริง ๆ!
ไป๋ซูผิงยิ้มออกมาในตอนนั้น
สบายใจ!
หลานเขานี่แหละที่ใช่
ส่วนเด็กรุ่นใหม่ในที่นั้นก็พากันรู้สึกแปลก ๆ
โดยเฉพาะอิ่นเช่า นับถือสุด ๆ
จอมมารก็สมเป็นจอมมาร
เขาอยากคุกเข่าให้เลยด้วยซ้ำ
เรื่องของเฉินหู่เขาพอรู้มาบ้าง
ไปอยู่กับใครคนหนึ่ง ถึงจะไม่รู้ว่ามาจากตระกูลอะไรแน่ แต่จากข่าวลือที่ว่าสำนักยุทธก็ยังเกรงใจ แสดงว่าไม่ธรรมดาแน่
เจียงเสี่ยวไป๋พูดตรง ๆ แบบนี้ เก่งจริง!
“แกเป็นใคร!”
ชายวัยกลางคนของตระกูลเฉินลุกขึ้นยืน มองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “เขาเป็นนายน้อยของตระกูลเฉินของเรา เฉินหู่!”
ตอนแรกเฉินหู่หน้าตึงเพราะคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ พูดได้เลยว่าดูไม่ค่อยดีนัก
แต่พอได้ยินที่ชายวัยกลางคนพูด ใบหน้าของเขาก็กลับมาเย่อหยิ่งอีกครั้ง มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาที่ดูเบาลง
หมอนี่คงเคยได้ยินชื่อเสียงของเขาแล้ว
ทันใดนั้นใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ก็แสดงสีหน้าตกตะลึงออกมา
ฮ่า ๆ!
ต่อไปคงต้องมาประจบเขาแล้วล่ะสิ?
แต่พอคิดมาถึงตรงนี้ เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น “เยี่ยมมาก! นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นนายน้อยเฉินหู่แห่งตระกูลเฉินนี่เอง! แต่… ผมไม่เคยได้ยินชื่อจริง ๆ นะ รบกวนผู้ใหญ่ทางบ้านช่วยจัดการหน่อย อย่าให้ไอ้โง่นี่พูดมากได้ไหม?”