"คุณปู่?"
โม่ซวนได้ยินคำพูดของคุณปู่ตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เจียงเสี่ยวไป๋อายุเท่าไหร่กัน?
ศักดิ์จะเอามาเทียบกับคุณปู่เขาได้ยังไง?
ศักดิ์ของเขาสูงส่งมากทั่วทั้งสำนักเฉียนชิง พวกตาลุงบางคนเจอเขา ยังต้องเรียกว่า 'อา' เลย!
ตอนนี้การก้าวกระโดดทางศักดิ์ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทันเลย
แล้วที่สำคัญที่สุด...
โม่ซวนมองไปที่เฉิงหยวิ่น
เขาเหมือนจำได้ว่าเมื่อกี้คุณปู่บอกว่า ให้เขาเรียกเฉิงหยวิ่นว่าคุณย่า?
หมายความว่าไง?
ก็คือเฉิงหยวิ่นกับเจียงเสี่ยวไป๋...
ชั่วพริบตาสีหน้าเขาเปลี่ยนไป ยิ่งไม่อยากจะเชื่อเข้าไปใหญ่
ส่วนสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเขา ทำให้เฉิงหยวิ่นรู้สึกเขิน ๆ
คุณย่า?
ศักดิ์นี้โดนดึงขึ้นสูงไปหน่อยรึเปล่า
จีเฟิ่งซีที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะเม้มปากยิ้ม แต่ในดวงตาสวยก็มีแววแปลกใจเหมือนกัน
ที่จริงเธอคิดมาตลอดว่าโม่หงเฉินอาจแค่พูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ไปอย่างนั้น ไม่คิดว่าจะบังคับหลานตัวเองด้วย
จริง ๆ แล้วจากตรงนี้ก็มองออกเรื่องนึง
นั่นคือโม่หงเฉินยอมรับเจียงเสี่ยวไป๋จริง ๆ
ไม่งั้นคงไม่ถึงขนาดนี้
"คุณปู่ ล้อผมเล่นรึเปล่า?"
เสียงของโม่ซวนดังขึ้น มองโม่หงเฉินด้วยความเหลือเชื่อ
เขายังไม่อยากจะเชื่อจริง ๆ
"ไม่ได้ล้อ!"
โม่หงเฉินถลึงตาใส่โม่ซวน พูดด้วยน้ำเสียงเดือดดาล: "รีบมาคารวะเดี๋ยวนี้!"
โม่ซวนมองเฉิงหยวิ่น มองโม่หงเฉิน สุดท้ายส่ายหัวพูด: "เรื่องนี้ ผมไม่ขอรับ!"