"อวิ๋นเอ๋อร์!"
มั่วหงเฉินเมื่อเห็นเฉิงหยวิ่น ตอนแรกก็ตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นสีหน้าประหลาดใจก็ปรากฏออกมา "เฟิ่งซี เจ้าเด็กนี่ก็มาด้วยหรือ?"
"คารวะเจ้าสำนัก!"
จีเฟิ่งซีโค้งคำนับมั่วหงเฉินเบา ๆ
มั่วหงเฉินยิ่งประหลาดใจมากขึ้น แต่ประเดี๋ยวต่อมา ดูเหมือนเขาจะนึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่เฉิงหยวิ่นเพิ่งพูดไป ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วมองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋ "พวกเจ้าช่าง..."
เจียงเสี่ยวไป๋มีสีหน้าเขินอาย ถอยตัวมายืนข้างเฉิงหยวิ่นและจีเฟิ่งซี "ท่านพี่ พวกนาง... ล้วนเป็นภรรยาของข้า!"
มั่วหงเฉินอึ้งไป แต่ครู่ต่อมาก็หัวเราะร่า "ดี ดีจริง ๆ!"
ว่าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนอย่างไร เมื่อครู่เขาเข้าใจอย่างชัดเจนดี
คู่ควร
คู่ควรอย่างแน่นอน
ดีกว่าหลานชายของเขาตั้งไม่รู้กี่ร้อยเท่า
"มา ๆ มานั่งคุยกัน!"
มั่วหงเฉินพูดพลาง เชิญทั้งสามนั่งลง
ขณะนี้ สายตาของมั่วหงเฉินมองไปยังเจียงเสี่ยวไป๋ "น้องชาย ข้ายังไม่รู้เลยว่าเจ้า..."
"ตอบท่านพี่ ข้าเจียงเสี่ยวไป๋!" เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ย
"เจียงเสี่ยวไป๋!"
มั่วหงเฉินแสดงสีหน้าประหลาดใจ "เจียงกงเลี่ย ท่านผู้อาวุโสเจียงกับเจ้า..."
"เขาเป็นปู่ทวดของข้า!"
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ย
มั่วหงเฉินอึ้งไป จากนั้นก็หัวเราะลั่นอีกครั้ง "รุ่นผิดแล้ว ฮ่า ๆ รุ่นผิดจริง ๆ ปู่ทวดของเจ้าเห็นข้า ยังต้องเรียกข้าว่าพี่ชาย!"
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ "เช่นนั้นท่านคงมีลูกตอนแก่กระมัง?"